چـه غریــبانــه نشـسـتم سـر راهــت که بـیایی

چـه غریــبانــه نشـسـتم سـر راهــت که بـیایی
چـه غـریــبانه غـریبــانه نـوشـتـم کـه کـجـایی

چــه صمــیمانه نـوشـتم کـه تویـی ذوق زبـانم
و تـو انـگار نه انـگار که هـــم صـحبـت مـایـی

چـه یتـیمانـه نشـستـم و نـوشـتم کـه مـرو یار
و تـو رفتــی و مـن و بـرزخ ایـن فصل جدایی

پشــت پای تو هـمه بـاور و ایمـان دلـم ریخت
و قسم میخورم این صحبت خودرا به خدایی

بـه خـدایـی که میان مـن و تو فاصله انداخت
چـه خـدایی که فقـط باب دلش هست جدایی

شـاعــران غــربــت غــم بــار مـرا شــعر کنــید
بنـویسـید از ایـن زنـدگی تـلـخ از ایـن تنـهایی

بنویسید ازاین زندگی سـخت به هم ریخته ام
بنویـسد از ایـن شــیخ گرفـتار و شب رسوایی

بنویـسید غریـبانه نشـستم سر راهش که بیاید
بنـویسید غریـبانه غریـبانه نوشـتم که کـجایی

‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌