ﺁﻣﺪﻡ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﯿﺪﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ

ﺁﻣﺪﻡ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﯿﺪﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﺍﺯ ﻫﻮﺍﯼ ِ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﺷﺎﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﯿﺸﻪ ﯼ ِ ﭼﺸﻢ ِ ﺗﻮﺍﻡ
ﺧﺎﺳﺘﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﭘﻠﮑﻬﺎﯼ ِ ﻣﺨﻤﻠﺶ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ِ ﻫﻢ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻠﻨﺪ
ﺧﺎﻃﺮﻡ ﺑﻮﺩ " ﺁﻓﺮﯾﻦ " ﺑﺎﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﮐﺎﺵ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﺮ ﺑﻠﻮﺭ ِ ﺧﻮﺷﺘﺮﺍﺵ ِ ﻣﺮﻣﺮﺵ
ﺗﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ، ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﺍﺑﺮ ﺯﯾﺮ ِ ﺳﺮ، ﻧﺴﯿﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ِ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻡ ﺧﯿﺲ ِ ﺭﮔﺒﺎﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﭘﯿﺶ ِ ﻣﻬﺘﺎﺑﺶ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ِ ﺩﯾﺪﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﮐﺒﮏ ِ ﻧﺎﺯ ِ ﺑﺮﻓﯽ ﺍﺵ ﻟﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺯﯾﺮ ِ ﺑﺮﮒ ِ ﮔﻞ
ﺗﻮﺭ ﻭﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺨﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍ
ﺩﻝ ﺯﺩﻡ ﺩﺭﯾﺎ ﮐﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﭘﯿﺸﺶ ﻭﻟﯽ ﻫﺮﭼﻪ "ﺧﺪﺍ" ﺭﺍ ﺧﺎﺳﺘﻢ
ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ِ ﺁﺧﺮ " ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ" ﺵ ﮐﻨﻢ ﺭﻭﯾﻢ ﻧﺸﺪ




ﺷﻬﺮﺍﺩ ﻣﯿﺪﺭﯼ