خانه ی بدون چراغ

خانه‌ای که نباید چراغ داشته باشد

می‌گویند آن خانه سی سال است خالی است. صاحبش را هیچ‌کس یادش نیست؛ فقط می‌دانند یک شب، بی‌آنکه چیزی ببرد، درِ خانه را باز گذاشت و رفت توی مه و دیگر برنگشت. از آن شب به بعد، خانه ماند و قبرستانِ کوچکِ حیاطش، و کلاغ‌هایی که حتی زمستان هم از شاخه‌های آن درختِ خشک نمی‌روند.

من هر شب از جاده‌ی خاکی کنار خانه رد می‌شم. مسیرم را عوض نکردم، چون آدم به ترس هم عادت می‌کند؛ مگر آن شبی که دیدم یکی از پنجره‌های طبقه‌ی پایین روشن است.

ایستادم. نور زرد و کم‌جانی بود، مثل نورِ چراغ نفتی. با خودم گفتم حتماً ولگردی پناه گرفته. نزدیک‌تر رفتم که بگویم این خانه امن نیست... اما روی ایوان، درِ شکسته همان‌طور نیمه‌باز بود و ردّ هیچ پایی روی گلِ خیس نبود. نه ردّ پای من، که تازه داشتم می‌رسیدم، نه ردّ پای کس دیگری.

از پنجره تو را نگاه کردم. اتاق خالی بود. فقط یک صندلی، رو به پنجره. و روی صندلی، سایه‌ای نشسته بود که تکان نمی‌خورد — حتی وقتی شاخه‌ها به شیشه می‌خوردند. برگشتم و تا خود ده دویدم و به هیچ‌کس هیچی نگفتم.

فردا صبح، با نور آفتاب، برگشتم. این بار جرئت کردم بروم توی حیاط. سنگ‌قبرها را یکی‌یکی خواندم: اسم‌هایی قدیمی، تاریخ‌هایی قدیمی. همه‌ی قبرها مال خیلی سال پیش بودند. همه، غیر از آخری.

آخری تازه بود. خاکش هنوز نرم بود و بارِانِ دیشب رویش ننشسته بود. سنگش را که تمیز کردم، دیدم هیچ تاریخی ندارد... فقط اسم دارد.

اسمِ من.

از آن شب به بعد از آن جاده رد نمی‌شوم. از راهِ دورتر می‌روم، حتی اگر یک ساعت دیرتر برسم. اما بعضی شب‌ها، از پشت تپه، نور آن پنجره را می‌بینم. و دیشب، برای اولین بار، نور از طبقه‌ی پایین نبود.

از پنجره‌ی طبقه‌ی بالا بود. نزدیک‌تر به جاده. نزدیک‌تر به ده.

انگار هر شب یک پنجره جلوتر می‌آید....