تا شقایق هست زندگی باید کرد

تا شقایق هست زندگی باید کرد
دشت هایی چه فراخ            
کوه هایی چه بلند 
در گلستانه چه بوی علفی می آمد 
من در این آبادی، پی چیزی می گشتم 
پی خوابی شاید 
پی نوری، ریگی، لبخندی 
من چه سبزم امروز 
و چه اندازه تنم هوشیار است 
نکند اندوهی، سر رسد از پس کوه 
زندگی خالی نیست مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست 
آری 
تا شقایق هست، زندگی باید کرد 
در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح 
و چنان بی تابم، که دلم می خواهد 
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه 
دورها آوایی است، که مرا می خواند... 
سهراب سپهری
دیدگاه ها (۲)

وطن، هویت، ایمان، فرهنگ و همه آنچه نشان و نشانه ایرانی‌بودن ...

بار مثل هر شب شلوغ بود؛ نورهای قرمز و بنفش روی دیوارها می‌رق...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_1فصل...

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

قسمت دوم | نسخه ای از دکتر اخلاق

دشت هایی چه فراخ کوه هایی چه بلند در گلستانه چه ب...

دشت هایی چه فراخ            کوه هایی چه بلند در گلستانه چه ب...

‌ دشت هایی چه فراخکوه هایی چه بلنددر گلستانه چه بوی علفی می ...

دشت هایی چه فراخکوه هایی چه بلنددر گلستانه چه بوی علفی می آم...

دشت هایی چه فراخکوه هایی چه بلنددر گلستانه چه بوی علفی می آم...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط