بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
که از جمله: خدانشناسی - معاد نشناسی - غفلت از یاد خدا - خروج از ولایت إلهی و امتداد آن - پذیرش ولایت شیاطین جنّ و انس و امتداد آن - ناشکری و انکار احسان حق تعالی نسبت به خود - دنیاگرایی - بندگی هوای نفس و غفلت از سلطۀ شیطان و دست به دست شدن از این گناه به آن گناه می‌ باشد!
بیداری و امید : اما، همین که کسی در خودش، مواضعش، راهش، گفتارش و عملکردش می‌اندیشد، و متوجه انحرافات، غفلت‌ها، خطاها و گناهانش می‌گردد و قصد توبه می‌کند، باید بداند که خداوند رحمان و رحیم، او را متوجه ساخته است؛ ابرهای کوردلی را از او دور ساخته، پرده‌هایی را که حجاب بصیرتش شده بودند، کنار زده و نور هدایتش را را در قلب او فروزان نموده است و او را می‌خواند: قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ - بگو: ای بندگان من که بر خود زیاده‌روی و ستم کرده‌ اید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می‌آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و رحیم است.(سوره زمر آیه 53)
أَلَمۡ يَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ هُوَ يَقۡبَلُ ٱلتَّوۡبَةَ عَنۡ عِبَادِهِۦ وَيَأۡخُذُ ٱلصَّدَقَٰتِ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ - مگر ندانسته‌اند كه آن كس كه توبه از بندگانش مى‌ پذيرد و صدقات زكاتها را مى‌ گيرد خداست، و خدا توبه پذير و رحيم است.(سوره توبه آیه 104)
این شناخت و نگاه به رحمت، مغفرت و لطف إلهی که تمامی گناهان به غیر از حق النّاس را یکجا می‌بخشد، در آدمی، امیدی حقیقی ایجاد می‌نماید و رویکرد به استغفار و توبه را در او تشدید می‌نماید؛ چرا که می‌داند وعدۀ او حق است.(پایان)