رمان گناهکار قسمت هفتم (541 )

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار
fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
شدی به عقد مردی در بیای که هیچی ازش نمی دونی؟ من هنوز برای تو مبهمم دلارام میتونم درک کنم که تو هنوز منو به درستی نمی شناسی رفتارای من برای تو عجیب و غریبه پس چطور حاضر شدی بدون هیچ سوال و پرسشی در برابر همه چیز کوتاه بیای؟ چطور؟
جوابم بهش فقط سکوتم بود و نگاهی که رفته رفته داشت بارونی میشد. با حرفایی که از آرشام شنیدم قلبم با هر جملش می لرزید.
جواب تموم سوالاتش فقط به جمله بود؛ چون من عاشق آرشام بودم عشق چشم آدمو کور میکنه آدم عاشق همیشه کوره من ندیدم چون نخواستم که ببینم چون عشق چشمام رو بسته بود من نخواستم که باور کنم آرشام میتونه گناهکار باشه چون هر بار این عشق بود. که مانعم میشد. عشق عقل و منطق سرش نمی شه.
همه چیز رو برات میگم دیگه نمیتونم ساکت باشم تو الان زن منی تا به الان سکوت کردی ولی دیشب برای اولین بار خواستی که از گذشتم بدونی این یعنی اینکه الان وقتشه فقط وقتی همه چیز رو فهمیدی خودت تصمیم میگیری که باید چکار کنیم. من توی زندگیم اونم تا به الان به هیچ کس اجازه ندادم برای زندگی و آینده ام تصمیم بگیره ولی حالا برای اولین بار دارم به به دختر به کسی که همسرمه این اجازه رو میدم بهت اجازه میدم زندگیم رو تغییر بدی چه باهام بمونی و تا آخرش کنارم باشی، در حالی که خودمم نمی دونم به این خط به کجا میرسه و چه ترکم کنی و منو توی باتلاقی که دارم دست و پا میزنم رها کنی و اینو فراموش نکن اگه انگیزه ای نداشتم هیچ وقت به دست و پا زدن نمیفتادم ولی حالا دیگه نمیتونم میخوام از مرگ دور باشم چون برای زندگیم هدف دارم. زندگی که سراسرش شده یک مرداب تا منو درون خودش بکشه و نابود کنه همین امشب توی همین کلبه همه چیز رو برات می گم. تو خودت خواستی بشنوی پس منم دیگه سکوت نمی کنم
آرشام
همیشه آرزوی اینو داشتم که سراسر زندگیم با تموم اتفاقات تلخ و شومش فقط و و فقط به خواب باشه تا اون موقع امید داشته باشم با یه
تلنگر می تونم بیدار شم و ببینم که تموم اون اتفاقات بد به کابوس بوده ولی از واقعیتهای زندگی نمیشه قرار کرد. باید تحملشون کرد. نمی تونی روی زخمای دلت مرهمی بذاری چون توی اون مرحله ای از زندگی قرار داری که کسی نیست مرهم دلت باشه همه رفتن و تنهات گذاشتن باید بمونی و بسوزی و بسازی من موندم و سوختم ولی نتونستم بسازم خواستم که بجنگم خواستم بر خلاف رودخونه شنا کنم و خودم رو به جایی برسونم که از اونجا پرت شدم ولی به همچین چیزی هیچ وقت امکان پذیر نیست اینکه بخوای زمان رو به عقب برگردونی ای کاش میشد با علم به تموم اتفاقات بر میگشتم و جلوی اون حوادث رو میگرفتم همه ی زندگی من به کابوسه به خواب یا یه روزی بیدار میشم و یا به خواب ابدی فرو میرم و بازگشتی برام نمیمونه انتخاب دست من نیست تقدیرم رقم خورده درست از وقتی که پا به این دنیا گذاشتم.
به دلارام نگاه کردم، کنجکاو بود اون باید میدونست خوشحال بودم با سکوتش به من اجازه ی تمرکز برای بیان خاطراتم رو می ده.