تو که باشی

تو که باشی
شعر فراموشم میشود
و میخواهم بی واژه دوستت داشته باشم
اما نبودنت
مرا شاعر میکند....
واژه ها می بارند....
و من نبودنت را از حنجره اشعارم فریاد میزنم...
همه بغضم را سر این کلمات معصوم خالی میکنم....
تو نباشی
دلم برای شعر میسوزد
که این همه غم را بی صدا به دوش میکشد...