بهار مثل آن آدم‌هایِ خوب و نایاب است که درست وقتی سرما تن

بهار مثل آن آدم‌هایِ خوب و نایاب است که درست وقتی سرما تن و روحت را گرفته، یک‌دفعه‌ از گوشه و کنار پیدایشان می‌شود و گرما می‌آورند و بوی شکوفه‌های تازه و سبزی و صفا. بهار ولی علی‌رغم تمام تب و تابش، نه هیچ‌وقت زیبایی پاییز را داشته، نه آزادی تابستان، نه سفیدی زمستان، بی‌چاره حتی فصل مورد علاقه‌ی تعداد زیادی هم نبوده! بهار فقط آدمی بوده که می‌آمده تا دل‌ها را دوباره زنده کند، مثل درختان، مثل کوچه‌ها، مثل دست‌فروش‌هایی که دو-سه هفته مانده به عید، تنگ ماهی و سبزه و سفال هفت‌سین بساط می‌کنند.
بهار می‌آید که ما یادمان نرود فامیل و خویشاوندی هم داریم که سالی یک‌بار ببینیم، که آن فرد تنگ‌دست بالاخره عیدی دریافت کند و سالی یک‌بار آجیل بگذارد روی میز خانه‌اش، که کودکان کار صورت‌هایشان را سیاه کنند و لباس سرخ بپوشند و دو هزار بیشتر سر چهارراه پول در بیاورند.

💘 آری، بهار فصل عاشقانه‌ها نبوده، فصل سفرهای هنگفتِ یک ماهه به فرانسه و ایتالیا نبوده، فصل برف بازی در کوه‌پایه‌ها هم نبوده، بهار فقط فصلی است که با آمدنش همه خوشحالند، درست مثل همان آدم‌های خوبِ داستان که همه با بودنشان خوشحالند ولی زود فراموش می‌شوند، زود می‌روند و زود تمام می‌شوند و ما هر سال یادمان می‌رود که بهار کی آمد و کی رفت و چگونه گذشت ، باز هم مثل همان آدم‌های خوب. 💘