دلم یه جای دور میخواد... یه جنگلِ ساکت، یه آسمونِ بیانت
دلم یه جای دور میخواد... یه جنگلِ ساکت، یه آسمونِ بیانتها و یه عالمه سکوت. جایی که بتونم بدون ترس از قضاوت شدن، سرمو رو به آسمون بگیرم و تمام بغضهایی رو که مدتهاست توی گلوم گیر کردن، با صدای بلند فریاد بزنم. جایی که لازم نباشه اشکامو پاک کنم و وانمود کنم چیزی نشده. دلم میخواد اونقدر حرف بزنم و گریه کنم تا تمام ناگفتههام از دلم بیرون بریزن. میخوام فقط درختها صدای منو بشنون، پرندهها شاهد حال دلم باشن و آسمون رازدار تمام دردهایی باشه که حتی نزدیکترین آدمها هم ازشون خبر ندارن... گاهی آدم فقط دلش میخواد از شلوغی دنیا فاصله بگیره و چند لحظه، بیهیچ توضیحی، خودش باشه. 🍂🖤
- ۷۵
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط