گاهی دلم میخواد برم وسط یه جنگلِ دور، جایی که هیچکس نبا
گاهی دلم میخواد برم وسط یه جنگلِ دور، جایی که هیچکس نباشه، جایی که نه صدای آدمی بیاد و نه نگاه کسی دنبالم باشه... فقط من باشم و درختها و آسمونی که شاهدِ تمام بغضهای فروخوردهمه. دلم میخواد بلندبلند گریه کنم، فریاد بزنم، هرچی توی دلمه بریزم بیرون، بدون اینکه نگران قضاوت کسی باشم. بذارم صدای شکستهم توی دل جنگل بپیچه و فقط آسمون بشنوه، فقط پرندهها شاهد اشکهام باشن. دلم میخواد برای چند لحظه هم که شده، مجبور نباشم قوی باشم، مجبور نباشم بگم حالم خوبه... فقط خودم باشم و تمام حرفهایی که هیچوقت نتونستم به زبون بیارم. کاش میشد جنگل آغوشی بود برای تمام خستگیهایی که هیچکس نفهمید... 🍃🖤
- ۸۱
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط