کویر را نمیشود فقط دید

باید لمسش کرد،
سکوتش را شنید،
و آرامشی را نفس کشید
که از جنس هیچ جای دیگری نیست.

در کویر، سکوت هم حرف می‌زند؛
آرام، عمیق و بی‌انتها...


.شاید برای خیلیا کویر فقط یه مشت شن و آفتاب و سکوت باشه،
ولی برای من، کویر یه پناهگاهه؛
یه گوشه‌ی دنج از این جهانِ پرهیاهو که می‌تونم توش نفس بکشم، فکر کنم، رانندگی کنم و برای چند ساعت، هیچ‌کس جز خودم نباشم.
من کویر رو دوست دارم؛
چون بلد نیست تظاهر کنه.
ساده‌ست، ساکته، بی‌رحمانه زیباست...
درست شبیه بعضی از زخم‌هایی که با اینکه هنوز می‌سوزن، یه جور عجیبی آدم دلش نمی‌خواد خوب بشن. 🤎🚗🌵