.

.
مثل هر شب، هوسِ عشق خودت زد به سرم
چند ساعت شده از زندگی‌ام بی خبرم

اين همه فاصله، ده جاده و صد ريلِ قطار
بال پرواز دلم كو، كه به سويت بپرم؟
.
از همان لحظه كه تو رفتی و من ماندم و من!|
بين اين قافيه‌ها گم شده و در‌به‌درم

تا نشستم غزلی تازه سرودم كه مگر
اين همه فاصله كوتاه شود در نظرم

بسته بسته "كدوئين" خوردم و عاقل نشدم!|
پدر عشق بسوزد... كه در آمد پدرم!
.
بی تو دنيا به دَرَك! بی تو جهنّم به دَرَك!|
كفر مطلق شده ام، دايره‌ای بی‌وترم
.
من خدای غزل ناب نگاهت شده‌ام
از رگ گردنِ تو، من به تو نزديكترم
.





امید صباغ نو