حق السکوت می طلبند از لبان تو

حق السکوت می طلبند از لبان تو
چشمان لاابالی و لب های لات من

شاعر شدن بهانه تلمیح کهنه ای است
تا حافظ تو باشم،شاخه نبات من...

شکر خدا که دفتر من بی غزل نماند
شد عشق نیز منکری از منکرات من