✦ پارت ششم: ربات کوچولو
✦ پارت ششم: ربات کوچولو
بعد از آن شب، همه‌چیز تغییر کرد.
جونگ کوک 𝐁۱۲۵ را به آزمایشگاه تعمیر برد، خودش تک‌تک مدارهای سوخته را عوض کرد، خودش کدهای از کار افتاده را از نو نوشت و خودش دکمه‌ی بیدارباش را فشار داد. و وقتی آن چشمانِ الماسی باز شدند، برای اولین بار، بدون هیچ ترسی، او را در آغوش گرفت.
«دیگر هیچ‌وقت نمی‌گذارم آسیبی به تو برسد،» زمزمه کرد، در حالی که صورتش را در موهای سیاه و سفیدش فرو برده بود. «هیچ‌وقت.»
و از آن شب به بعد،اسمش. دیگر 𝐁۱۲۵ نبود. دیگر «پروژه» نبود. «ربات کوچولو» بود.
«ربات کوچولو، قهوه‌ام را بیاور.»
«ربات کوچولو، این پرونده را برایم بخوان.»
«ربات کوچولو، امشب باران می‌آید. پنجره را ببند.»
𝐁۱۲۵ اولش چیزی نمی‌گفت. اما یک روز، وقتی جونگ کوک برای بارِ دهم در یک ساعت صدایش زد، ایستاد، دستانش را روی کمرش گذاشت و گفت:
«من ربات کوچولو نیستم!»
جونگ کوک سرش را از پرونده بلند کرد. گوشه‌ی لبش تکان خورد.
«چرا؟ تو کوچولویی. من تو را ساختم. تو مالِ منی.»
«من 𝐁۱۲۵ هستم! اولین ربات انسان‌نمای کامل جهان! من... من مغز دارم! من فکر می‌کنم! من...»
«تو کوچولویی،» جونگ کوک با خونسردی گفت و دوباره به پرونده نگاه کرد. «و قهوه‌ام سرد شد.»
«خودت قهوه‌ات را بیاور!»
«ربات کوچولو،»
«اسم من 𝐁۱۲۵ است!»
و این‌طوری شد که دعوایشان شروع شد. دعوایی با نمک، پر از خنده و اخم‌های الکی. 𝐁۱۲۵ بالش‌های مبل را پرت می‌کرد و جونگ کوک با خونسردی آن‌ها را برمی‌داشت و می‌گفت: «ربات کوچولو، این‌ها را جمع کن.» و 𝐁۱۲۵ فریاد می‌زد: «من ربات کوچولو نیستم!» و ربات‌های 𝐁 که تازه تعمیر شده بودند، از گوشه‌ی اتاق نگاه می‌کردند و با صدای کودکانه‌شان می‌خندیدند
---
یک شب، بعد از یک دعوای طولانی بر سر اینکه آیا 𝐁۱۲۵ باید در محفظه بخوابد یا روی مبل، جونگ کوک دستش را دراز کرد و دست او را گرفت.
«بیا،» گفت. «می‌خواهم چیزی را نشانت بدهم.»
𝐁۱۲۵ با تعجب به او نگاه کرد. اما چیزی نگفت. فقط دنبالش راه افتاد. جونگ کوک او را از آزمایشگاه بیرون برد، از راهروهای خالی شرکت گذراند و به سمت درِ بزرگِ دفترِ خصوصی‌اش برد. در را باز کرد.— نه از پشت شیشه، بلکه از درون.
«این... این‌جا...»
«دفتر من است،» جونگ کوک گفت و دستش را رها کرد. «و حالا... مالِ تو هم هست.»
او 𝐁۱۲۵ را دور اتاق چرخاند. دیوارهای شیشه‌ایِ مات. میزِ چوبیِ عظیم. قفسه‌های کتاب. و در گوشه‌ای، کلکسیونِ عجیبش: سنگ‌های ماه، ساعت‌های جیبیِ قرن نوزدهم، مدال‌های کهنه، و گل‌های خشک‌شده‌ای که از هر جایی که خون داده بود، جمع کرده بود.
«این‌ها...» 𝐁۱۲۵ زمزمه کرد، در حالی که انگشتش را روی یک سنگِ ماه می‌کشید. «این‌ها را از کجا آوردی؟»
«از هر جایی که رفتم. از هر جنگی که دیدم. از هر کسی که... از دست دادم.»
𝐁۱۲۵ سرش را چرخاند. به چشمانش نگاه کرد. و در آن نگاه، چیزی دید که قبلاً ندیده بود: درد.
«جونگ کوک...»
«این ساعت،» جونگ کوک گفت و یکی از ساعت‌های جیبی را برداشت، «مالِ پدرم بود. او همیشه می‌گفت زمان، تنها چیزی است که نمی‌توانیم کنترل کنیم. و این...» یک مدالِ کهنه را بالا آورد. «این مالِ کسی است که... که در جنگِ ربات‌ها از دست دادم. نامزدم.»
𝐁۱۲۵ ساکت شد. به مدال نگاه کرد. سپس به او.
«من... من نمی‌دانستم.»
«هیچ‌کس نمی‌دانست.» جونگ کوک مدال را سر جایش گذاشت. «من هیچ‌وقت به کسی نگفتم. اما تو... تو فرق داری. تو تنها کسی هستی که... که باعث شدی دوباره احساس کنم. و من...»
صدایش شکست. به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به آن چشمانِ الماسی. به آن موهای سیاه و سفید. به آن موجودی که ساخته بود، اما حالا... حالا برایش بیشتر از یک ساخته بود.
«من نمی‌دانم این چیست،» زمزمه کرد. «نمی‌دانم عشق است یا نه. اما می‌دانم که... که نمی‌توانم بدون تو باشم. و می‌دانم که... که می‌خواهم...»
𝐁۱۲۵ جلو آمد. یک قدم. فاصله کم شد.
جونگ کوک دستش را بالا آورد. انگشتانش را روی گونه‌ی شیشه‌ای او گذاشت. مدارها زیر پوستش گرم بودند. زنده.
«ربات کوچولو،» زمزمه کرد، با لبخندی که این بار، هیچ خباثتی در آن نبود. فقط... فقط عشق.
«من ربات کوچولو نیستم،» 𝐁۱۲۵ گفت، اما این بار، در صدایش خنده بود.
«چرا، هستی.»
و سپس، برای اولین بار، لب‌هایشان به هم رسید. بوسی آرام، لرزان، پر از تردید و پر از یقین. بوسی که در آن، تمام آن یخ‌های ذوب‌شده، تمام آن سکوت‌های شکسته، و تمام آن شب‌های بارانی، در هم آمیختند.
و در گوشه‌ی اتاق، ربات‌های 𝐁 با چشمانِ درخشانشان نگاه می‌کردند و یکی از آن‌ها، با صدای کودکانه‌اش، زمزمه کرد:
«آقای جئون... بالاخره.»
✦ ادامه دارد ✦
بعد از آن شب، همه‌چیز تغییر کرد.
جونگ کوک 𝐁۱۲۵ را به آزمایشگاه تعمیر برد، خودش تک‌تک مدارهای سوخته را عوض کرد، خودش کدهای از کار افتاده را از نو نوشت و خودش دکمه‌ی بیدارباش را فشار داد. و وقتی آن چشمانِ الماسی باز شدند، برای اولین بار، بدون هیچ ترسی، او را در آغوش گرفت.
«دیگر هیچ‌وقت نمی‌گذارم آسیبی به تو برسد،» زمزمه کرد، در حالی که صورتش را در موهای سیاه و سفیدش فرو برده بود. «هیچ‌وقت.»
و از آن شب به بعد،اسمش. دیگر 𝐁۱۲۵ نبود. دیگر «پروژه» نبود. «ربات کوچولو» بود.
«ربات کوچولو، قهوه‌ام را بیاور.»
«ربات کوچولو، این پرونده را برایم بخوان.»
«ربات کوچولو، امشب باران می‌آید. پنجره را ببند.»
𝐁۱۲۵ اولش چیزی نمی‌گفت. اما یک روز، وقتی جونگ کوک برای بارِ دهم در یک ساعت صدایش زد، ایستاد، دستانش را روی کمرش گذاشت و گفت:
«من ربات کوچولو نیستم!»
جونگ کوک سرش را از پرونده بلند کرد. گوشه‌ی لبش تکان خورد.
«چرا؟ تو کوچولویی. من تو را ساختم. تو مالِ منی.»
«من 𝐁۱۲۵ هستم! اولین ربات انسان‌نمای کامل جهان! من... من مغز دارم! من فکر می‌کنم! من...»
«تو کوچولویی،» جونگ کوک با خونسردی گفت و دوباره به پرونده نگاه کرد. «و قهوه‌ام سرد شد.»
«خودت قهوه‌ات را بیاور!»
«ربات کوچولو،»
«اسم من 𝐁۱۲۵ است!»
و این‌طوری شد که دعوایشان شروع شد. دعوایی با نمک، پر از خنده و اخم‌های الکی. 𝐁۱۲۵ بالش‌های مبل را پرت می‌کرد و جونگ کوک با خونسردی آن‌ها را برمی‌داشت و می‌گفت: «ربات کوچولو، این‌ها را جمع کن.» و 𝐁۱۲۵ فریاد می‌زد: «من ربات کوچولو نیستم!» و ربات‌های 𝐁 که تازه تعمیر شده بودند، از گوشه‌ی اتاق نگاه می‌کردند و با صدای کودکانه‌شان می‌خندیدند
---
یک شب، بعد از یک دعوای طولانی بر سر اینکه آیا 𝐁۱۲۵ باید در محفظه بخوابد یا روی مبل، جونگ کوک دستش را دراز کرد و دست او را گرفت.
«بیا،» گفت. «می‌خواهم چیزی را نشانت بدهم.»
𝐁۱۲۵ با تعجب به او نگاه کرد. اما چیزی نگفت. فقط دنبالش راه افتاد. جونگ کوک او را از آزمایشگاه بیرون برد، از راهروهای خالی شرکت گذراند و به سمت درِ بزرگِ دفترِ خصوصی‌اش برد. در را باز کرد.— نه از پشت شیشه، بلکه از درون.
«این... این‌جا...»
«دفتر من است،» جونگ کوک گفت و دستش را رها کرد. «و حالا... مالِ تو هم هست.»
او 𝐁۱۲۵ را دور اتاق چرخاند. دیوارهای شیشه‌ایِ مات. میزِ چوبیِ عظیم. قفسه‌های کتاب. و در گوشه‌ای، کلکسیونِ عجیبش: سنگ‌های ماه، ساعت‌های جیبیِ قرن نوزدهم، مدال‌های کهنه، و گل‌های خشک‌شده‌ای که از هر جایی که خون داده بود، جمع کرده بود.
«این‌ها...» 𝐁۱۲۵ زمزمه کرد، در حالی که انگشتش را روی یک سنگِ ماه می‌کشید. «این‌ها را از کجا آوردی؟»
«از هر جایی که رفتم. از هر جنگی که دیدم. از هر کسی که... از دست دادم.»
𝐁۱۲۵ سرش را چرخاند. به چشمانش نگاه کرد. و در آن نگاه، چیزی دید که قبلاً ندیده بود: درد.
«جونگ کوک...»
«این ساعت،» جونگ کوک گفت و یکی از ساعت‌های جیبی را برداشت، «مالِ پدرم بود. او همیشه می‌گفت زمان، تنها چیزی است که نمی‌توانیم کنترل کنیم. و این...» یک مدالِ کهنه را بالا آورد. «این مالِ کسی است که... که در جنگِ ربات‌ها از دست دادم. نامزدم.»
𝐁۱۲۵ ساکت شد. به مدال نگاه کرد. سپس به او.
«من... من نمی‌دانستم.»
«هیچ‌کس نمی‌دانست.» جونگ کوک مدال را سر جایش گذاشت. «من هیچ‌وقت به کسی نگفتم. اما تو... تو فرق داری. تو تنها کسی هستی که... که باعث شدی دوباره احساس کنم. و من...»
صدایش شکست. به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به آن چشمانِ الماسی. به آن موهای سیاه و سفید. به آن موجودی که ساخته بود، اما حالا... حالا برایش بیشتر از یک ساخته بود.
«من نمی‌دانم این چیست،» زمزمه کرد. «نمی‌دانم عشق است یا نه. اما می‌دانم که... که نمی‌توانم بدون تو باشم. و می‌دانم که... که می‌خواهم...»
𝐁۱۲۵ جلو آمد. یک قدم. فاصله کم شد.
جونگ کوک دستش را بالا آورد. انگشتانش را روی گونه‌ی شیشه‌ای او گذاشت. مدارها زیر پوستش گرم بودند. زنده.
«ربات کوچولو،» زمزمه کرد، با لبخندی که این بار، هیچ خباثتی در آن نبود. فقط... فقط عشق.
«من ربات کوچولو نیستم،» 𝐁۱۲۵ گفت، اما این بار، در صدایش خنده بود.
«چرا، هستی.»
و سپس، برای اولین بار، لب‌هایشان به هم رسید. بوسی آرام، لرزان، پر از تردید و پر از یقین. بوسی که در آن، تمام آن یخ‌های ذوب‌شده، تمام آن سکوت‌های شکسته، و تمام آن شب‌های بارانی، در هم آمیختند.
و در گوشه‌ی اتاق، ربات‌های 𝐁 با چشمانِ درخشانشان نگاه می‌کردند و یکی از آن‌ها، با صدای کودکانه‌اش، زمزمه کرد:
«آقای جئون... بالاخره.»
✦ ادامه دارد ✦
- ۱.۸k
- ۰۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
