فیک کوک
𝕸𝖞 𝖒𝖆𝖋𝖎𝖆¹¹²
...هیچی یادش نیومده.
نمیدونم چقدر نشستم فکر کردم. ولی تا به خودم اومدم دیدم در اتاق یوری باز شده.
آروم رفتم داخل. مینا روی همین صندلی نشسته بود و به یوری روی تخت نگاه میکرد.
منو که دید یه نگاهی بهم انداخت و بعد دوباره سرشو پایین انداخت.
عای خوشگل خجالتی من. با دیدن چهرش واقعا چیزای خوبی یادم نمیاد! همچنان تمام لحظات قشنگی که برای ساخت یوری گذاشته بودیم رو یادم میاد که الان دارن مثل عکس توی ذهنم میپیچن. همیشههم همینطوری تهش ازم خجالت میکشید.
رفتم بالاسر یوری.
الهی قربونش برم. خوابیده بود. با یه لبخند خیلی خوشگل.
برگشتم سمت مینا. سرشو پایین انداخته بود. منم همینکار کردم.
_: ممنونم ازت.
+:.... کاری نکردم. فقط اون لیاقت داشتن یه مادر خوبو داره. دنبال یه آدم درست و حسابی بگرد واسش.
_: میشه.. میشه ازت یه خواهشی بکنم؟
+: بله؟
_: مسخرهس اما.. میشه چند وقت اینجا بمونی؟ حس میکنم یوری کنار تو آرامش و امنیت داره...منم همینطور.
+: چی؟
_: منظورم اینکه یوری در کنار تو مثل وقتی که کنار منه آرامش و امنیت داره.
+: آها... نه ببین کلی منظورم اینکه... بیخیال.. باید یکم فک کنم.
_: خواهش میکنم. فقط ۲ روز.
+: ۲ روز؟؟ خیلیخب اشکال نداره. به نفع خودمم هست. میتونم بیشتر راجب گذشته باهات حرف بزنم.
سمت صورتش خم شدم.
_: اگر حرف زدن باعث میشه خواطر خوبمونو یادت بیاد، چرا که نه؟
+: خاطرات خوب؟
_: اوهوم.
+: مثلا چه خاطرهای؟
اخم کردم. عصبی بودم ولی آروم حرف میزدم.
_: واقعا هنوز نفهمیدی؟ تو چند روز پیش توی کره توی خونهای بودی که باهم زندگی میکردیم. یعنی اون عکسارو ندادی؟ یا الان که پیش منی و این همه چیزایی که مربوط به گذشتمون و خودمون میشن رو بهت نشون دادم. همچنان میگی نمیدونم!؟؟
چشماش مظلوم شد.
+: فک کردی تلاش نکردم؟
بلند شد و دستمو گرفت. منو کشید بیرون.
_: کجا میری؟
+: بیا دنبالم.
از خونه زدیم بیرون. یکم اونور تر موتورش بود. کوله پشتی مشکی رنگی که بهش آویزون بود و رو آورد و زیپو باز کرد.
یه دفتر چرمی درآورد و کوبید توی سینم. یکم صداشو بالا برد.
+: من هیچی یادم نیست! ولی هرشب هزارتا خواب میبینم! هزارتا جمله از آدمایی که میدونم و نمیدونم میشنوم! وقتی هم بلند میشم هر کدومو که یادم مونده رو توی این دفتر لعنتی مینویسم! که شاید یچیزی یادم بیاد اما نمیاد! چون احمقم! چون سردرگمم و حتی هنوزم نمیدونم برای چی دارم با تو حرف میزنم و اونطوری با بچت برخورد میکنم جوری که انگار خودم زاییدمش! با تویی که توی گوشم پر کردن یه آدم عوضی و خیانتکار بودی که زندگیمو بگا دادی!
یه نفس عمیق کشید و برگشت داخل.
به دفتر یه نگاهی انداختم.
کولهپشتشو برداشتم و آوردم داخل.
دوباره برگشته بود پیش یوری.
...هیچی یادش نیومده.
نمیدونم چقدر نشستم فکر کردم. ولی تا به خودم اومدم دیدم در اتاق یوری باز شده.
آروم رفتم داخل. مینا روی همین صندلی نشسته بود و به یوری روی تخت نگاه میکرد.
منو که دید یه نگاهی بهم انداخت و بعد دوباره سرشو پایین انداخت.
عای خوشگل خجالتی من. با دیدن چهرش واقعا چیزای خوبی یادم نمیاد! همچنان تمام لحظات قشنگی که برای ساخت یوری گذاشته بودیم رو یادم میاد که الان دارن مثل عکس توی ذهنم میپیچن. همیشههم همینطوری تهش ازم خجالت میکشید.
رفتم بالاسر یوری.
الهی قربونش برم. خوابیده بود. با یه لبخند خیلی خوشگل.
برگشتم سمت مینا. سرشو پایین انداخته بود. منم همینکار کردم.
_: ممنونم ازت.
+:.... کاری نکردم. فقط اون لیاقت داشتن یه مادر خوبو داره. دنبال یه آدم درست و حسابی بگرد واسش.
_: میشه.. میشه ازت یه خواهشی بکنم؟
+: بله؟
_: مسخرهس اما.. میشه چند وقت اینجا بمونی؟ حس میکنم یوری کنار تو آرامش و امنیت داره...منم همینطور.
+: چی؟
_: منظورم اینکه یوری در کنار تو مثل وقتی که کنار منه آرامش و امنیت داره.
+: آها... نه ببین کلی منظورم اینکه... بیخیال.. باید یکم فک کنم.
_: خواهش میکنم. فقط ۲ روز.
+: ۲ روز؟؟ خیلیخب اشکال نداره. به نفع خودمم هست. میتونم بیشتر راجب گذشته باهات حرف بزنم.
سمت صورتش خم شدم.
_: اگر حرف زدن باعث میشه خواطر خوبمونو یادت بیاد، چرا که نه؟
+: خاطرات خوب؟
_: اوهوم.
+: مثلا چه خاطرهای؟
اخم کردم. عصبی بودم ولی آروم حرف میزدم.
_: واقعا هنوز نفهمیدی؟ تو چند روز پیش توی کره توی خونهای بودی که باهم زندگی میکردیم. یعنی اون عکسارو ندادی؟ یا الان که پیش منی و این همه چیزایی که مربوط به گذشتمون و خودمون میشن رو بهت نشون دادم. همچنان میگی نمیدونم!؟؟
چشماش مظلوم شد.
+: فک کردی تلاش نکردم؟
بلند شد و دستمو گرفت. منو کشید بیرون.
_: کجا میری؟
+: بیا دنبالم.
از خونه زدیم بیرون. یکم اونور تر موتورش بود. کوله پشتی مشکی رنگی که بهش آویزون بود و رو آورد و زیپو باز کرد.
یه دفتر چرمی درآورد و کوبید توی سینم. یکم صداشو بالا برد.
+: من هیچی یادم نیست! ولی هرشب هزارتا خواب میبینم! هزارتا جمله از آدمایی که میدونم و نمیدونم میشنوم! وقتی هم بلند میشم هر کدومو که یادم مونده رو توی این دفتر لعنتی مینویسم! که شاید یچیزی یادم بیاد اما نمیاد! چون احمقم! چون سردرگمم و حتی هنوزم نمیدونم برای چی دارم با تو حرف میزنم و اونطوری با بچت برخورد میکنم جوری که انگار خودم زاییدمش! با تویی که توی گوشم پر کردن یه آدم عوضی و خیانتکار بودی که زندگیمو بگا دادی!
یه نفس عمیق کشید و برگشت داخل.
به دفتر یه نگاهی انداختم.
کولهپشتشو برداشتم و آوردم داخل.
دوباره برگشته بود پیش یوری.
- ۶.۴k
- ۰۱ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط