نشود  فاش کسی آنچه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان

نشود  فاش کسی آنچه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من توست / گوش کن با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست / روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست / گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید همه جا زمزمه عشق نهان من و توست / گو بهار دل و جان باش و خزان باش بسا باغ و بهاران که خزانه من و توست / این همه قصه فردوس و تمنای بهشت گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست / نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل هرکجا نامه عشق است نشان من و توست /