تو اگر ماه شوی، من شـب یـلدای تو هستم

تو اگر ماه شوی، من شـب یـلدای تو هستم
تو اگر مهــــر شوی، من گل خورشــــــیدپرستم

تو مشو مهر، مشو ماه، چـنین باش که هســـتی
و مرا نیـــز همین آینه میــدار که هســتم

پر و بالم چه گشـایی؟ سـر ِ پرواز نــــدارم
که مرا بند خوش آمد، چو به دام تو نشــســتم

دگــران شـاد بداننـــد که در دام نیفتـند
من همه شـاد بدینم که ز دام تو نجســتم

بخود آرم ز نســـیمی، ز خودم بر به نگــاهی
که ز سـودای تو دیوانه و از جام تو مســــتم

مگر این دل تو نوازی، که ز مهــر همه کندم
مگر این در تو گشایی، که به روی همه بسـتم

خبر خویش چه جویی؟ سخن دوست چه پرسی؟
سر یادِ تو ســلامت، همه رفتـــند ز دســتم

گفته ای در غزلـــت هست نشانی ز شکستی
آری ای دوست، دلی بودم و دیدی که شکـستم.