همسایه کناریم، غمگینم می کند.

همسایه کناریم، غمگینم می کند.
زن و شوهر صبح زود بیدار می شوند،
می روند سر کار،
عصر باز می گردند.
یک پسر و یک دختر دارند.
ساعت 9 شب، همه چراغهای خانه خاموش است.
فردا صبح نیز زود بیدار می شوند،
سر کار می روند،
عصر باز می گردند،
ساعت 9، خاموشی.
همسایه کناریم، غمگینم می کند.
آدمهای خوبی هستند، دوستشان دارم.
اما حس می کنم در حال غرق شدن اند،
و نمی توانم کمکشان کنم.
گذرانِ زندگی می کنند.
بی خانمان نیستند.
اما بهای گزافی می پردازند.
گاهی در میانه روز،
به خانه شان می نگرم،
و خانه نگاهم می کند،
خانه، می گرید،
می توانم حس کنم.