ﮐﺎﺵ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻡ.

ﮐﺎﺵ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻡ.
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻤﺖ ﺁﻥ ﺳﺮﺧﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺁﻓﺘﺎﺏ، ﺁﻏﻮﺵ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺁﺋﯿﻨﮕﯽ ﭼﺸﻤﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻢ.
ﻗﺪ ﺑﮑﺸﻢ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪ ﺍﻡ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻡ.
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﺮ ﺑﺪﻫﻢ.
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭﯾﻎ ﮐﻨﻢ.
ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺮﺳﯽ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﭘﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.