شبی که آوای نی تو شنیدم

شبی که آوای نی تو شنیدم
چو آهوی تشنه پی تو دویدم
دوان دوان تا لب چشمه رسیدم
نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی؟
که رخ نمی نمایی
از آن بهشت پنهان
دری نمی گشایی

من همه جا پی تو گشته ام
از مه و می نشان گرفته ام
بوی تورا ز گل شنیده ام
دامن گل از آن گرفته ام

دل من سرگشته ی تو
نفسم آغشته ی تو
به باغ رویا ها چو گلت بویم
بر آب و آیینه چو مهت جویم
تو ای پری کجایی؟

در این شب یلدا ز پیت پویم
ز خواب و بیداری سخنت گویم
تو ای پری کجایی؟

مه و ستاره درد من می دانند
که همچو من پی تو سرگردانند
شبی کنار چشمه پیدا شو
میان اشک من چو گل وا شو
تو ای پری کجایی؟