پارت 133

*فلشبگ*
*از دید گاد*
*بازم یه روز دیگه، یه روز دیگه بعد از اینکه یه پسر دیگه رو از دست دادم. اول لوسی.. و حالا عزرائیل، و اگه همینجوری پیش بره، بقیه بچه هام. به عکسی که روی میز کارم هست نگاه میکنم. یه عکس از هممون، در حال لبخند زدن*

گاد: فک کنم به عنوان یه پدر شکست خوردم نه؟ هر کدومتون یه جور مشکلات دارین اونم بخاطر من..

*هر کسی مشغول کاریه تا با غمش کنار بیاد. گالیم مشغول انجام وظایفشه ولی مشخصه ناراحته. مایکل هم دیگه اون عزت نفس رو نداره. لئو ساکت تر از همیشست و حواس پرت شده. گابریل دیگه اونقدر قوی نیست. کاسیوس دیگه نمیخنده و لروی هم بیشتر از همیشه بیکار و تنبل شده. جوئل دیگه به جزئیات اهمیت نمیده. رافائل بیشتر از همیشه تو بیمارستان میمونه. لوسیفر سعی می‌کنه تا راهی پیدا کنه که وکس رو مجازات کنه. هیمل هم خودشو تو کتابخونه حبس کرده تا راهی پیدا کنه*

گاد: تقریبا همه نابود شدن.. مخصوصا امی..دختر بیچاره من..

*در اتاق باز میشه و گالیم میاد تو*

گالیم: پدر.. داشتم به یه سری مدارک- پدر..حالتون خوبه؟

*با افتادن قطره اشکی روی میزم متوجه منظورش شدم..*

گاد: من خوبم پسرم، من..قادر مطلقم مهم نیست چی میشه من باید قوی بمونم..من..

*با یه اشک دیگه، دیگه نتونستم حرفم رو تموم کنم و افتادم رو صندلیم.. شونه هام میلرزه..*

گاد: پسرم..

گالیم: پدر.. این دومین باریه که..اینجوری میشین

گاد: آره..اولین بار وقتی بود که لوسیفر رو به جهنم فرستادم.. نذاشتم کسی بفهمه که بعد از اون چیشد، و اون موقع هم فقط تو فهمیدی..

*گالیم دستی رو شونم گذاشت*

گالیم: ولی پدر..مگه این شما نبودین که مارو خلق کرد؟ نمیتونین دوباره عزی رو خلق کنین؟

گاد: نه، چون انرژی و چیزی که واسه درست کردن هسته انرژیش استفاده کردم فقط همون یه بار بوده.. مرگی که واسه درست کردن عزی استفاده کردم فقط برا همون یه بار بود..دیگه نمیتونم.. مگر اینکه..

گالیم: مگر اینکه؟

گاد: مگر اینکه بتونیم روحش رو تو عالم مرگ پیدا کنیم.. عزی خود مرگه پس..احتمالش هست که رفته باشه اونجا..ولی..اینکه کی برمیگرده مشخص نیست..ممکنه دو سال یا حتی هزاران سال طول بکشه..

*قبل از اینکه گالیم چیزی بگه، هیمل سریع درو باز می‌کنه و میاد تو*

هیمل: پدرر

گاد: چی شده هیمل؟ چرا اینجوری میای تو

هیمل: امی نیستتت

گالیم: چی؟

هیمل: لئو بهم زنگ زد، گفت وقتی رفته بود اتاق امی تا مطمئن شه امی حالش خوبه، دیده که امی غیبش زده و کارلوس داشته گریه می‌کرده

*سریعا از جام بلند شدم و از اتاقم زدم بیرون*

گاد: سریعا ارتش حوری رو بفرستین تا همه جا رو بگردن مسئولیتشون با توئه گالیم

گالیم: چشم پدر

گاد: هیمل، تو هم میری جاهای دیگه رو با بقیه برادرات میگردین. ونتی رو هم بفرست سراغ کارلوس

هیمل: بله پدر

گاد: عجله کنین..دیگه نمی‌خوام بچه ی دیگه ای رو از دست بدم

*درسته..تا الان کلی اشتباه داشتم ولی دیگه نه.. امیلی رو حتی از زیر سنگم که شده پیدا میکنم.. بهت قول میدم..پسرم*