📝

📝

سخنی با تولیدمثل کنندگان


دهه پنجاه یا دهه شصتی هستی و احتمالا اگر ازدواج کرده باشی فرزندانی داری که چند روز دیگر راهی مدرسه می شوند. دلت می خواد مثل همه پدر و مادرها موفقیت فرزندت را ببینی، به همین خاطر مدرسه ی بچه برایت خیلی مهم است. کجا ثبت نام کند، معلمش کی باشد و دوستانش چه جوری باشند. چهاردونگ حواست به فرزندت است.
همه آرزوهایی که به آنها نرسیدی را حالا این بچه ی بینوا باید برآورده کند. اصلا بچه دار شدی که جبران مافات کنی. نمی خواهم دیدگاهت را عوض کنم چون می دانم سخت است. اما بالاغیرتا مهر که به مدرسه فرزندت سر زدی:


نپرس پارسال این مدرسه چند نفر قبولی کنکور دادند............ بپرس چه کسی اینجا معلم ورزش فرزند من است.
نپرس معلم ریاضی مدرسه کیست..............بپرس چه کسی به بچه من درس عزت نفس می دهد.
نپرس سرویس مدرسه ساعت چند حرکت می کند.............بپرس چگونه به کودک من کار گروهی را یاد می دهید.
نپرس چه کتاب تست و کمک درسی تهیه کنم................. بپرس چطور می توانم در بازی های خلاقانه مدرسه مشارکت کنم.



👈 اگر مسیری که طی کرده ایم، ما را به جایی رسانده که راضی نیستیم، حرکت دادن فرزندانمان در همان مسیر، لاجرم آنها را به همین جا خواهد رساند. مسیر را باید عوض کرد. دیدگاه شما به مدرسه باید عوض شود. مدرسه خود به خود عوض نمی شود. مدرسه چیزی را ارائه می دهد که والدین می خواهند. تغییر باید اول از ذهن مادرها و پدرها شروع شود.

👤 مرتضی طاهری

‎‌‌