.

.
.
.
به پیش روی من تا چشم یاری می کند، دریاست
چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

درین ساحل که من افتاده ام خاموش
غمم دریا ، دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست
خروش موج با من می کند نجوا

که : هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که در دریا زنم ، نیست
ز پا این بند خونین بر کنم نیست

امید آنکه جان خسته ام را
به آن نادیده ساحل افکنم نیست... فریدون مشیری