آرزو حاجی خانی ، غزل مثنوی
و رفتهای و فاصله تا مرگ رفته است...
و رفتهای که بگذری از سالهای درد
از ابرهای خستهی دلتنگ، بدتری
باید بگریی از دل این زخمهای سرد
متروکهای درون خودت... بیخیال عشق؛
دنیا مجال ساختنت را نمیدهد
خونیترین نشانهی تاریخ قلب توست
این گرگ، بوی پیرهنت را نمیدهد
در این جهنمی که قرار است سر کنی،
گلهای باغ، عطر تنت را نمیدهد
مستی، ولی تمام وجودت پر از غم است؛
شاید زمین، شرارتِ مردی به روی توست
برخیز با ترنم باران و گریه کن!
شاید خدا، همین... تو... و من... آرزوی توست!...
آرزو حاجی خانی
از تنها مجموعه ی غزل مثنوی
حوای بی غلط
و رفتهای که بگذری از سالهای درد
از ابرهای خستهی دلتنگ، بدتری
باید بگریی از دل این زخمهای سرد
متروکهای درون خودت... بیخیال عشق؛
دنیا مجال ساختنت را نمیدهد
خونیترین نشانهی تاریخ قلب توست
این گرگ، بوی پیرهنت را نمیدهد
در این جهنمی که قرار است سر کنی،
گلهای باغ، عطر تنت را نمیدهد
مستی، ولی تمام وجودت پر از غم است؛
شاید زمین، شرارتِ مردی به روی توست
برخیز با ترنم باران و گریه کن!
شاید خدا، همین... تو... و من... آرزوی توست!...
آرزو حاجی خانی
از تنها مجموعه ی غزل مثنوی
حوای بی غلط
- ۱۲.۰k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط