.

.
شده تاحالا...
یکے و....
انقـدر دوس داشـته باشـین...
انقـدرے باشه که توی تصوّر خودتـونم نگـٌــنـجه...
انقدری باشه که بعضی وقتـا...
ازایـن احساسِ خودتـون تعـجب کنین....
از ایـنکه انـقدر دوسـش داریـن...
شده نتونیـن این دوس داشتن و توے کلماتــــ براش بیاریـن...
اون ابراز علـاقه هایے که بهش میکنیـن... دربرابرِ احسـاستـــون هیـچے باشــــه...
وقتے میبیـــنیدِش دلتون واسـش پربــــکشه...
واسه نگاه کردن بـهش...
واسـه زل زدن توچشمـــــ♥ـاش...
واسه اینکه انقدرے نگاش کنے تاوقتے ازش دورے دلت براش تنگـــ نشـــه..
امـا یه چیزایے مانع بشه ازایـن کارتــــ....
شده انقـدرے بهش حسِّ تملــٌّک داشته باشین که بعضی وقـت ها ازخودتون خجالت بکشیــن...
این دوس داشتن انقدرے باشه که حسودتون کنه...
روی کوچیکترین کاراش حسـاس بشین و نازک نارنجے....
انقدرے باشه که چشم دیدن نگاش روی بقیه رونداشته باشین....
مـن الان همه ی این حسارو دارمـــــ...
ازت ممنونـم که ایــن حِسـای دوس داشتنے... بااومدنتــــ توقلـب وزندگیــم...
تجربـه اش کردم....
عاشــــ♡ـــقتــم عزیزتریــــنم....