تمــــام آنچــــه کـــه از زنــــدگی مــــی خـــواهـــم ؛

تمــــام آنچــــه کـــه از زنــــدگی مــــی خـــواهـــم ؛


یکــــ غـــروب پنجشنبــــه زمســــتانــی ســــت . . .


بــــا پنجـــره ای رو بــــه درختهـــا و دانـه دانـه هــایـ بارانــــ


و هــــوای ملــــس و مـــرمـــوز ،


بــــا یکــــ فنجـــان چــــای تـــازه دم


و یکــــ بــــرش بـــزرگــــ از کیکــــ خانگـــی مــــادرم ...


بــــا موسیقــــی دلـــــخواه ،


و خیالــــی کـــه از بـــابت تــــو سخــــت سخــــت آســــوده اســــت