حتی پیر شدنت را هم ندیدم... دورت بگردم، باباجونم؛ چه زود

حتی پیر شدنت را هم ندیدم... دورت بگردم، باباجونم؛ چه زود رفتی و چه زود من از «دخترِ بابا بودن» جا ماندم...

بعضی غم‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که فقط دل را نمی‌شکنند؛ تمام آدم را از درون فرو می‌ریزند... مثل غمِ تو بابای مهربونم

بعد از تو دیگر هیچ‌چیز شبیه قبل نیست؛ نه خنده‌هایم، نه شادی‌هایم، نه حتی خودِ من... هرچه بود، با رفتنت انگار از زندگی‌ام کوچ کرد.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم آن همه «قهقهه»‌های من سهمِ بودنِ تو باشد. فکر می‌کردم دخترِ شادی هستم، غافل از اینکه تمام شادی‌ام به بودنِ مردی گره خورده بود که همیشه پشتم ایستاده بود؛ به دست‌های گرم تو، بابا...

تو که رفتی، من ماندم و دختری که دیگر بلد نیست مثل گذشته بخندد.

می‌گویند زمان همه‌چیز را آرام می‌کند، اما بعضی نبودن‌ها با هیچ زمانی عادی نمی‌شوند... تو از آن نبودن‌هایی، باباجونم.

آن روز که چشمان قشنگت را بستی، فقط تو از دنیا نرفتی؛ یک تکه از من هم همان‌جا، کنار تو، دفن شد.

حالا مانده‌ام با خانه‌ای پر از خاطره، با جای خالی تو، با دلی که هر روز نبودنت را دوباره باور می‌کند...

باباجونم، من مانده‌ام و خاطراتت؛ و چه سخت است زندگی کردن با کسی که نیست، وقتی تمام زندگی‌ات بوده است.

تو ماندی ترین #عزیز رفته ی منی.بابا ...🖤🥀


ـ

ـ

ـ