Blood contract/رمان مافیایی(تهیونگ)
قرارداد خون
p6
ات ( خونه ی تهیونگ،صبح)
تهیونگ رفته بود باشگاه. من توی اتاقش نشسته بودم و به دستم خیره شده بودم. هنوز جای اون شب رو روی مچام حس میکردم. شبی که پدر کوک میخواست من رو بزنه و جونگکوک مثل همیشه پرید وسط.
راستش، جونگکوک همیشه ناجیم بود. از همون بچگی. ولی حالا… دیگه نه.
️ فلشبک (۱۳ سال قبل)👉🏻
(آشپزخونه ی خونه ی پدر جونگ کوک)
من ۹ سالم بود، جونگکوک ۱۴ سالش. یه بشقاب رو انداختم شکست. پدر کوک با کمربندش اومد سمتم، ولی جونگکوک پرید جلوش.
«بابا، به من بزن. من باعث شدم.»
پدر کوک با یه نگاه سرد بهمون خیره شد، ولی کمربند رو انداخت کنار و رفت. جونگکوک نشست کنارم، دستش رو گذاشت روی شونم و با اون لحن آرومش گفت:
«ات، تا وقتی من هستم، هیچکس بهت دست نمیزنه. حتی اگه خودم بمیرم.»
من نگاهش کردم و گفتم: «جونگکوک… تو بهترین برادر دنیایی.»
اون لبخند زد، اون لبخندی که فقط برای من داشت. و من باور کردم تا آخر عمر، تنها کسی که میتونم بهش تکیه کنم، همینه.
پایان فلش بک...👈🏻
ات ( برگشت به خونهی تهیونگ)
ولی حالا… چرا جونگکوک من رو فرستاد پیش تهیونگ؟ چرا جواب تلفنهای من رو نمیده؟ چرا توی چشمای تهیونگ یه چیزی میبینم که توی چشمای جونگکوک هیچوقت ندیدم؟
نه ترس، نه طمع… یه جور تشنگی برای حقیقت.
سیگار روشن کردم، با اینکه میدونستم تهیونگ ازش متنفره. با خودم گفتم: «ات، این بازی رو میبری… حتی اگه مجبور باشی به خاطرات بچگیات خیانت کنی.»
ولی ته دلم یه صدا میگفت: «اگه جونگکوک برادرت نباشه، چی؟
تهیونگ (باشگاه، چند ساعت بعد)
توی باشگاه بودم که یه پیام از یه شماره ناشناس اومد. بازش کردم. یه عکس بود. عکس ات، وقتی بچه بود، کنار جونگکوک. هر دو داشتن به هم لبخند میزدن. زیرش نوشته شده بود: «خواهر و برادر… یا نه؟»
دستام یخ کرد. این عکس رو کی فرستاده؟ پدر کوک؟ یا خود جونگکوک؟
با خودم گفتم که باید هرچه زودتر با ات حرف بزنم. ولی وقتی به خونه برگشتم، ات توی اتاقش نبود.
فقط یه کاغذ روی تختش بود، با خط خودش:
«رفتم پیش جونگکوک. برمیگردم… یا نه.»
و من فهمیدم که بازی تازه شروع شده.
پدر کوک (فلشبک ، همون لحظه، خونهی خودش)
توی اتاق تاریکم نشسته بودم و به مانیتورها نگاه میکردم. دوربینهایی که توی خونهی تهیونگ کار گذاشته بودم، ات رو نشون میداد که داشت کیفش رو برمیداشت.
لبخند سردی زدم، اون لبخندی که همیشه قبل از یه حرکت بزرگ میزدم.
«برو پیش برادرت، ات… ببین اونجا چی منتظرته.»
بعدش به جونگکوک زنگ زدم.
«پسرم… خواهرت داره میاد پیشت. آماده باش براش یه استقبال ویژه.»
صدای جونگکوک میلرزید: «بابا… نه… لطفاً…»
ولی من قطع کردم. چون میدونستم این بازی، تازه اولشه.
تا پارت بعد...۴لایک و ۵ تا کامنت
برسونیداااا
p6
ات ( خونه ی تهیونگ،صبح)
تهیونگ رفته بود باشگاه. من توی اتاقش نشسته بودم و به دستم خیره شده بودم. هنوز جای اون شب رو روی مچام حس میکردم. شبی که پدر کوک میخواست من رو بزنه و جونگکوک مثل همیشه پرید وسط.
راستش، جونگکوک همیشه ناجیم بود. از همون بچگی. ولی حالا… دیگه نه.
️ فلشبک (۱۳ سال قبل)👉🏻
(آشپزخونه ی خونه ی پدر جونگ کوک)
من ۹ سالم بود، جونگکوک ۱۴ سالش. یه بشقاب رو انداختم شکست. پدر کوک با کمربندش اومد سمتم، ولی جونگکوک پرید جلوش.
«بابا، به من بزن. من باعث شدم.»
پدر کوک با یه نگاه سرد بهمون خیره شد، ولی کمربند رو انداخت کنار و رفت. جونگکوک نشست کنارم، دستش رو گذاشت روی شونم و با اون لحن آرومش گفت:
«ات، تا وقتی من هستم، هیچکس بهت دست نمیزنه. حتی اگه خودم بمیرم.»
من نگاهش کردم و گفتم: «جونگکوک… تو بهترین برادر دنیایی.»
اون لبخند زد، اون لبخندی که فقط برای من داشت. و من باور کردم تا آخر عمر، تنها کسی که میتونم بهش تکیه کنم، همینه.
پایان فلش بک...👈🏻
ات ( برگشت به خونهی تهیونگ)
ولی حالا… چرا جونگکوک من رو فرستاد پیش تهیونگ؟ چرا جواب تلفنهای من رو نمیده؟ چرا توی چشمای تهیونگ یه چیزی میبینم که توی چشمای جونگکوک هیچوقت ندیدم؟
نه ترس، نه طمع… یه جور تشنگی برای حقیقت.
سیگار روشن کردم، با اینکه میدونستم تهیونگ ازش متنفره. با خودم گفتم: «ات، این بازی رو میبری… حتی اگه مجبور باشی به خاطرات بچگیات خیانت کنی.»
ولی ته دلم یه صدا میگفت: «اگه جونگکوک برادرت نباشه، چی؟
تهیونگ (باشگاه، چند ساعت بعد)
توی باشگاه بودم که یه پیام از یه شماره ناشناس اومد. بازش کردم. یه عکس بود. عکس ات، وقتی بچه بود، کنار جونگکوک. هر دو داشتن به هم لبخند میزدن. زیرش نوشته شده بود: «خواهر و برادر… یا نه؟»
دستام یخ کرد. این عکس رو کی فرستاده؟ پدر کوک؟ یا خود جونگکوک؟
با خودم گفتم که باید هرچه زودتر با ات حرف بزنم. ولی وقتی به خونه برگشتم، ات توی اتاقش نبود.
فقط یه کاغذ روی تختش بود، با خط خودش:
«رفتم پیش جونگکوک. برمیگردم… یا نه.»
و من فهمیدم که بازی تازه شروع شده.
پدر کوک (فلشبک ، همون لحظه، خونهی خودش)
توی اتاق تاریکم نشسته بودم و به مانیتورها نگاه میکردم. دوربینهایی که توی خونهی تهیونگ کار گذاشته بودم، ات رو نشون میداد که داشت کیفش رو برمیداشت.
لبخند سردی زدم، اون لبخندی که همیشه قبل از یه حرکت بزرگ میزدم.
«برو پیش برادرت، ات… ببین اونجا چی منتظرته.»
بعدش به جونگکوک زنگ زدم.
«پسرم… خواهرت داره میاد پیشت. آماده باش براش یه استقبال ویژه.»
صدای جونگکوک میلرزید: «بابا… نه… لطفاً…»
ولی من قطع کردم. چون میدونستم این بازی، تازه اولشه.
تا پارت بعد...۴لایک و ۵ تا کامنت
برسونیداااا
- ۱۴.۲k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
