من نبودم و تو بودی

من نبودم و تو بودی
بود شدم و تو تمام بودنت را به پایم ریختی
حالا سالهاست که با بودنت زندگی می کنم
هر روز، هر لحظه، هر آن و دم به دم...
فرشته ی بزرگ مهربانم...!
ببخش که گاهی آنقدر هستی که نمیبینمت
دستان زحمت کشیده ات را می بوسم و پیشانیت را...
تو چراغ راه زندگیم بودی و هستی و خواهی بود...
خاک پایت هستم تا هست و نیست هست...
پدر...!
ای بزرگ مرد سرنوشتم
ای دار و ندار و همه دارائی ام
ای اسوه استقامت و صبر و مهر...
به حرمت شرافتت می ایستم و در برابرت تعظیم می کنم...
پدر...!
سرم را نه ظلم می تواند خم کند
نه مرگ
نه ترس
سرم فقط برای بوسیدن دستهای تو خم می شود
پدر...!
کاش کنارت بودم و عاشقانه صورتم را روی پاهایت می گذاشتم
جای پایت را می بوسیدم
و بزرگی و استقامتت را به رخ دماوند و اورست و تمام کوههای دنیا می کشیدم
بگذار تا با تمام وجود از همین راه دور، صدایت کنم...
فریاد بزنم:
دوستت دارم پدر
دوستت دارم مرد