مافیای من
#مافیای_من
پارت44
ویو میرا
صدای برخورد چیزی توی فضا پیچید.
مرد با درد چند قدم عقب رفت و تعادلش رو از دست داد.
سرم رو بالا آوردم.
جونگکوک...
با چهره‌ای که از شدت عصبانیت تغییر کرده بود، بین من و اون مرد ایستاده بود.
مرد با عصبانیت گفت: مرد: تو دیگه کی هستی؟!
جونگکوک حتی جوابش رو هم نداد. فقط با صدایی سرد گفت:
جونگکوک: بهش دست زدی...؟مرد مست با یه خنده‌ی زبون‌بریده و بی‌خیال، سعی کرد خودش رو جمع‌وجور کنه. اون هنوز نفهمیده بود با کی طرفه و فکر می‌کرد فقط یه جوونِ عصبانی جلوشه.
مرد: «ها؟ تو دیگه چه سمتی هستی؟ حالا مگه چی‌ش…»
جونگکوک نذاشت جمله‌اش تموم بشه. دستِ راستش رو کشید عقب و با تمامِ قوت توی صورتِ مرد خوابید. محکم و بی‌رحمانه، طوری که سرِ مرد به یه طرف پرت شد و صدایِ ترکیدنِ استخون توی سکوتِ حیاط پیچید. مرد بی‌تعادل به عقب رفت و به تنِ درخت خورد. اما جونگکوک حتی یه لحظه هم مکث نکرد؛ دو قدم بلند برداشت و دوباره یقه‌اش رو گرفت.
جونگکوک: «می‌پرسم بهش دست زدی؟ جوابِ منو بده!»
مرد با صورتِ خونی و نفس‌های بریده، تلاش کرد خودش رو از اون چنگ بیرون بکشه.
مرد: «بـ… بما چه ربطی داره؟ اون که…»جونگکوک دوباره مشتش رو توی گوشه‌ی فکِ مرد فرود آورد. زانوهایِ مرد شل شد و به زمین نشست. جونگکوک هم بالاش خم شد، موهاش رو به عقب گرفت و صورتش رو نزدیکِ صورتِ له‌شده‌ی مرد آورد. صداش زیر و خش‌دار بود، اون‌قدر آروم که ترسناک‌تر بود:
جونگکوک: «از اینجا به بعد هر کلمه‌ای که از دهنت در بیاد، دو برابر برات گرون تموم می‌شه. یه بار دیگه جواب بده؛ بهش دست زدی؟»
مرد با وحشت توی چشماش سرش رو تکون داد.
مرد: «نه… نـ… نه دیگه تکرار نمی‌شه… ولم کن، دیوونه‌ای…»
جونگکوک لبخندِ سردی زد، ولی هیچ چیزِ شوخ‌طبعی توی اون نگاه نبود.جونگکوک: «ولت کنم؟ تازه شروع کردم…»
مشتش رو برد بالا و این بار توی شکمِ مرد کوبوند. صدایِ خِس‌خِسِ نفسِ مرد رفت و از گلوش بیرون اومد و بدنش مثل یه تیکه گوشت روی زمین ولو شد. جونگکوک بالاش نشست و مشت‌هاش رو پشت سر هم کوبید؛ روی سینه، روی دنده‌ها، دوباره روی صورت. هر ضربه با یه صدایِ خفه و اون خشمی که از تهِ جانش می‌اومد، همراه بود.
میرا: «جونگکوک! بسه! داری می‌کشیش!»جونگکوک انگار صداها رو نمی‌شنید. دستش خونی شده بود و هنوز با همون وحشت داشت ضربه می‌زد. مرد دیگه تقریباً بی‌حس شده بود و فقط ناله‌های ضعیفی می‌کرد.
ترس تمام وجودم رو گرفته بود؛ از طرفی نگرانِ اون مرد بودم که زیر مشت‌هاش داشت جون می‌داد و از طرفی از این حجم از خشونتِ جونگکوک تنم می‌لرزید. با قدم‌های لرزون جلو رفتم، بازوش رو محکم چنگ زدم و با صدای بلندی که از تهِ ترس بیرون می‌اومد، داد زدم:
میرا: «می‌گم بسه! داری می‌کشیه! بس کن!»
این بار صدای فریادِ من انگار تونست از اون حصارِ خشم رد بشه. دستش توی هوا متوقف شد. با نفس‌های تند و سینه‌ای که بالا و پایین می‌رفت، سرش رو چرخوند و به من نگاه کرد. چشماش هنوز سرخ و وحشی بود، گویی توی دنیای دیگه‌ای سیر می‌کرد.
جونگکوک با همون صدای خش‌دار و نفس‌نفس‌زنان گفت:
جونگکوک: بهت… دست زد؟
عقب‌تر کشیدم، نفس عمیقی کشیدم تا لرزشِ صدایم رو پنهان کنم:
میرا: تموم شد… داری قتل می‌کنی! ولش کن، از روش بلند شو!
جونگکوک خیره به من موند، انگار تازه داشت می‌فهمید کجاست. نگاهی به دست‌های خونی‌ش انداخت، بعد به مردی که بی‌جان روی زمین افتاده بود.
جونگکوک: من کارم همینه قتل برام چیز عادییه اما از جون این حرومی میگذرم...
با ناباوری بهش خیره شدم. هنوز نفس‌هاش نامنظم بود و دست‌هاش می‌لرزید.
میرا: جونگکوک... تو واقعاً ترسوندیم.
نگاهش از روی من کنار رفت و دوباره به مرد روی زمین افتاد.
جونگکوک: باید قبل از اینکه بهت نزدیک می‌شد، می‌فهمید نباید طرفت بیاد.
پایان پارت44
پارت44
ویو میرا
صدای برخورد چیزی توی فضا پیچید.
مرد با درد چند قدم عقب رفت و تعادلش رو از دست داد.
سرم رو بالا آوردم.
جونگکوک...
با چهره‌ای که از شدت عصبانیت تغییر کرده بود، بین من و اون مرد ایستاده بود.
مرد با عصبانیت گفت: مرد: تو دیگه کی هستی؟!
جونگکوک حتی جوابش رو هم نداد. فقط با صدایی سرد گفت:
جونگکوک: بهش دست زدی...؟مرد مست با یه خنده‌ی زبون‌بریده و بی‌خیال، سعی کرد خودش رو جمع‌وجور کنه. اون هنوز نفهمیده بود با کی طرفه و فکر می‌کرد فقط یه جوونِ عصبانی جلوشه.
مرد: «ها؟ تو دیگه چه سمتی هستی؟ حالا مگه چی‌ش…»
جونگکوک نذاشت جمله‌اش تموم بشه. دستِ راستش رو کشید عقب و با تمامِ قوت توی صورتِ مرد خوابید. محکم و بی‌رحمانه، طوری که سرِ مرد به یه طرف پرت شد و صدایِ ترکیدنِ استخون توی سکوتِ حیاط پیچید. مرد بی‌تعادل به عقب رفت و به تنِ درخت خورد. اما جونگکوک حتی یه لحظه هم مکث نکرد؛ دو قدم بلند برداشت و دوباره یقه‌اش رو گرفت.
جونگکوک: «می‌پرسم بهش دست زدی؟ جوابِ منو بده!»
مرد با صورتِ خونی و نفس‌های بریده، تلاش کرد خودش رو از اون چنگ بیرون بکشه.
مرد: «بـ… بما چه ربطی داره؟ اون که…»جونگکوک دوباره مشتش رو توی گوشه‌ی فکِ مرد فرود آورد. زانوهایِ مرد شل شد و به زمین نشست. جونگکوک هم بالاش خم شد، موهاش رو به عقب گرفت و صورتش رو نزدیکِ صورتِ له‌شده‌ی مرد آورد. صداش زیر و خش‌دار بود، اون‌قدر آروم که ترسناک‌تر بود:
جونگکوک: «از اینجا به بعد هر کلمه‌ای که از دهنت در بیاد، دو برابر برات گرون تموم می‌شه. یه بار دیگه جواب بده؛ بهش دست زدی؟»
مرد با وحشت توی چشماش سرش رو تکون داد.
مرد: «نه… نـ… نه دیگه تکرار نمی‌شه… ولم کن، دیوونه‌ای…»
جونگکوک لبخندِ سردی زد، ولی هیچ چیزِ شوخ‌طبعی توی اون نگاه نبود.جونگکوک: «ولت کنم؟ تازه شروع کردم…»
مشتش رو برد بالا و این بار توی شکمِ مرد کوبوند. صدایِ خِس‌خِسِ نفسِ مرد رفت و از گلوش بیرون اومد و بدنش مثل یه تیکه گوشت روی زمین ولو شد. جونگکوک بالاش نشست و مشت‌هاش رو پشت سر هم کوبید؛ روی سینه، روی دنده‌ها، دوباره روی صورت. هر ضربه با یه صدایِ خفه و اون خشمی که از تهِ جانش می‌اومد، همراه بود.
میرا: «جونگکوک! بسه! داری می‌کشیش!»جونگکوک انگار صداها رو نمی‌شنید. دستش خونی شده بود و هنوز با همون وحشت داشت ضربه می‌زد. مرد دیگه تقریباً بی‌حس شده بود و فقط ناله‌های ضعیفی می‌کرد.
ترس تمام وجودم رو گرفته بود؛ از طرفی نگرانِ اون مرد بودم که زیر مشت‌هاش داشت جون می‌داد و از طرفی از این حجم از خشونتِ جونگکوک تنم می‌لرزید. با قدم‌های لرزون جلو رفتم، بازوش رو محکم چنگ زدم و با صدای بلندی که از تهِ ترس بیرون می‌اومد، داد زدم:
میرا: «می‌گم بسه! داری می‌کشیه! بس کن!»
این بار صدای فریادِ من انگار تونست از اون حصارِ خشم رد بشه. دستش توی هوا متوقف شد. با نفس‌های تند و سینه‌ای که بالا و پایین می‌رفت، سرش رو چرخوند و به من نگاه کرد. چشماش هنوز سرخ و وحشی بود، گویی توی دنیای دیگه‌ای سیر می‌کرد.
جونگکوک با همون صدای خش‌دار و نفس‌نفس‌زنان گفت:
جونگکوک: بهت… دست زد؟
عقب‌تر کشیدم، نفس عمیقی کشیدم تا لرزشِ صدایم رو پنهان کنم:
میرا: تموم شد… داری قتل می‌کنی! ولش کن، از روش بلند شو!
جونگکوک خیره به من موند، انگار تازه داشت می‌فهمید کجاست. نگاهی به دست‌های خونی‌ش انداخت، بعد به مردی که بی‌جان روی زمین افتاده بود.
جونگکوک: من کارم همینه قتل برام چیز عادییه اما از جون این حرومی میگذرم...
با ناباوری بهش خیره شدم. هنوز نفس‌هاش نامنظم بود و دست‌هاش می‌لرزید.
میرا: جونگکوک... تو واقعاً ترسوندیم.
نگاهش از روی من کنار رفت و دوباره به مرد روی زمین افتاد.
جونگکوک: باید قبل از اینکه بهت نزدیک می‌شد، می‌فهمید نباید طرفت بیاد.
پایان پارت44
- ۳۲
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
