ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﻣﯿﺎﻥ ﺳﯿﮕﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺵ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﺭﻭﺷﻨﺶ ﮐﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﯼ ِ ﺩﻫﻪ ﯼ ﭼﻬﻞ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻋﺼﺮ ﭘﺎﯼ ِ ﺗﻠﻔﻦ ﺳﮑﻪ ﺍﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﯼ ﻗﺪﯾﻤﯽ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺗﻠﻔﻦ ِ ﭘﻨﺞ ﺭﻗﻤﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ
ﮔﯿﺞ ﻭ ﻣﻨﮓ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮﺩﺩ ﺳﻤﺖ ِ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮﺩ