گاهی امید، مثل شمعی در باد می‌لرزد...

گاهی امید، مثل شمعی در باد می‌لرزد...
دل‌ها خسته می‌شوند، رؤیاها رنگ می‌بازند،
اما هنوز جایی در عمقِ جان، نوری هست
که خاموش نمی‌شود.

مردم ما یاد گرفته‌اند
از دلِ ویرانی، دوباره بسازند.
چون باور دارند هر رنجی،
نطفه‌ی بیداری‌ست. 🌿

🖋️ به قلم دکتر بهرام محمدی
دیدگاه ها (۰)

— هوشنگ ابتهاج | بی‌خواهشی!گاهی آدم از برآورده نشدنِ خواسته‌...

عاشقانه های شبنم

گاهی آدمنه از رفتنِ کسی شکایت دارد،نه از ماندنِ خاطره‌ای...ف...

🎙 اپیزود ششم «نبض روان» | اتاق‌های تاریک روان«تنهایی؛ وقتی ک...

🌱🥹💚 ببین چطور از دلِ تنگنا، زندگی بیرون زده… هنوز امید هست! ...

🔴 یک تصویر عالی برعنداز سوز ببینید تا حالتون خوب بشه🔹 پلاکار...

گاهی دلِ مردم می‌گیرد،اما خاموش نمی‌ماند.از دلِ رنج، نغمه‌ی ...

🇮🇷جوانان ما خسته نیستند،فقط دلشان گرفته از وعده‌های بی‌سرانج...

✨ دفع جهل ✨به قلم دکتر بهرام محمدینه از خودم نوری دارم،آن‌چه...

🌫 مِهِ جهلگاهی جاده روشن است،اما چشمِ انسان در مِه است.نه ای...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط