{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

گاهی امید مثل شمعی در باد میلرزد

گاهی امید، مثل شمعی در باد می‌لرزد...
دل‌ها خسته می‌شوند، رؤیاها رنگ می‌بازند،
اما هنوز جایی در عمقِ جان، نوری هست
که خاموش نمی‌شود.

مردم ما یاد گرفته‌اند
از دلِ ویرانی، دوباره بسازند.
چون باور دارند هر رنجی،
نطفه‌ی بیداری‌ست. 🌿

🖋️ به قلم دکتر بهرام محمدی
دیدگاه ها (۰)

گاهی دلِ مردم می‌گیرد،اما خاموش نمی‌ماند.از دلِ رنج، نغمه‌ی ...

🌿 بخش پنجم — کودکان؛ آینده‌ای در انتظارِ ماکودکانِ امروز، فر...

🇮🇷مردم ما صبر را یاد گرفته‌اند،نه از کتاب،بلکه از زندگی.سال‌...

🇮🇷پدرانِ ما کم می‌گویند،اما در سکوت‌شان دردی عمیق نهفته است....

فصل اول – توکل و اعتماد به خدا (به نیت امام علی ع)دیالوگ ۱:ب...

ساخت کلبه جنگلی

شب آرام از پنجره می‌ریزد روی دیوار اتاقم،و من، در سکوتی که ب...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط