دهکده جادویی بانگو پارت ۹
فردای اونروز
فوکوزاوا و رامپو میرن دنبال کار برای رامپو
_این بچه؟ نه عمرا
_چرا قبولش کنم؟ مثلا چیکار از دستش بر میاد؟
- حرفشم نزن
فوکوزاوا از گوشه چشم به رامپو نگاه میکنه
سرشو پایین انداخته و میلرزه، دستاش به گوشه لباسش چنگ میزنه
فوکوزاوا: رامپو ؟
رامپو سرش رو بلند میکنه ترس پنهانی تو چهره اش دیده میشه لبخند کوچیک و تلخی میزنه :نیاز نیست به زحمت بیوفتین
از این به بعد خودم سعی میکنم کار گیر بیارم شما راحت باشین
فوکوزاوا دستشو روی شونه رامپو میزاره دستش یه تکیه گاه گرم و محکمه
نگاهش به چهره ی غمگین رامپو میوفته
با لحن اروم میگه :فکر کنم بهتره بعدا دنبال کار بگردی
رامپو :اگه تو زحمت میوفتین مشکلی نیس_
فوکوزاوا :فعلا فقط داره تو رو اذیت میکنه
رامپو به فکر فرو میره و ساکت میشه
فوکوزاوا:فعلا یکم استراحت کن
روی نیمکت میشینن
خاطره های قدیمی مثل تیر به سمت رامپو هجوم میارن
رامپو:بازم میگم نیاز نیست تو دردسر بیوفتین
فوکوزاوا:خودم گفتم کمک میکنم سر حرفم هم هستم
هرچی باشه تو کسیو نداری
رامپو :چرا دارم. فامیل هام.
فوکوزاوا: اونا مراقبت نیستن؟
رامپو:از وقتی بچه بودم باهام کنار نمیومدن فقط پدر و مادرم رو داشتم که دوستم داشتن . به اونا هم سخت گذشت بخاطر داشتن بچه ای مثل من پشت سرشون حرف میزدن
بهم لقب میدادن، عجیب الخلقه، جن زده
هر چی به ذهنشون میرسید( اخی بمیرم )
نمیتونم ازشون انتظار داشته باشم کمکم کنن
فلش بک بچگی رامپو:
_عجیب الخلقه
مامان رامپو :عزیزم یه لحظه گوشاتو بگیر
رامپو دستشو میزاره رو گوشاش
مامان رامپو نفس عمیقی میکشه
خشم سردی تو صورتش معلومه
چطور جرعت کردی بچمو اینجوری صدا کنی¢¢£^^€¢£°=~{{~=£°^£^
(جهت سانسور فوش ها )
یارو سر جاش خشکش میزنه و به غلط کردن میوفته
پایان فلش بک
رامپو ناخوداگاه لبخند میزنه و اشک از چشماش جاری میشه
فوکوزاوا سرشو ناز میکنه
تو ذهن فوکوزاوا:پس همه جا یه مشت حسود پیدا میشن
فوکوزاوا :چیزی خواستی بهم بگو تا حد توان کمکت میکنم
رامپو اشکاش رو با پشت دستش پاک کرد
(خب نمیدونم چی بگم پس فعلا کات)
دو سال بعد
از زبون فوکوزاوا : بعد از اون قضیه ها تصمیم گرفتم رامپو رو به سرپرستی قبول کنم چون اگه کسی پیشش نباشه اصلا اهمیتی به خودش نمیده .
زیاد حرف نمیزنه و اکثرا ناراحت و تنها بنظر میاد. اینجوری پیش بره خسته میشه ، اون نیاز به یه دوست داره ولی چطوری راضیش کنم؟ قبلا که بهش گفتم فقط لبخند زد و گفت: بیخیال
فوکوزاوا میره پیش رامپو میشینه:یکم برو بیرون دور بزن
از زبان نویسنده:رامپو از اونجایی که بیکار بود قبول کرد و رفت توی شهر
از زبون رامپو :قبول کردم ولی خب الان دقیقا قراره چیکار کنم؟ احتمالا چند دقیقه دیگه برگردم
یهو توجهش به یه گربه جلب میشه
میشینه و برا گربه میو میو میکنه( اصلا هم این تیکه از رو زندگی من ساخته نشده)
یهو یه صدای فریاد میشنوه
_جلو پاتو نگاه کن بچه جون !
فوکوزاوا و رامپو میرن دنبال کار برای رامپو
_این بچه؟ نه عمرا
_چرا قبولش کنم؟ مثلا چیکار از دستش بر میاد؟
- حرفشم نزن
فوکوزاوا از گوشه چشم به رامپو نگاه میکنه
سرشو پایین انداخته و میلرزه، دستاش به گوشه لباسش چنگ میزنه
فوکوزاوا: رامپو ؟
رامپو سرش رو بلند میکنه ترس پنهانی تو چهره اش دیده میشه لبخند کوچیک و تلخی میزنه :نیاز نیست به زحمت بیوفتین
از این به بعد خودم سعی میکنم کار گیر بیارم شما راحت باشین
فوکوزاوا دستشو روی شونه رامپو میزاره دستش یه تکیه گاه گرم و محکمه
نگاهش به چهره ی غمگین رامپو میوفته
با لحن اروم میگه :فکر کنم بهتره بعدا دنبال کار بگردی
رامپو :اگه تو زحمت میوفتین مشکلی نیس_
فوکوزاوا :فعلا فقط داره تو رو اذیت میکنه
رامپو به فکر فرو میره و ساکت میشه
فوکوزاوا:فعلا یکم استراحت کن
روی نیمکت میشینن
خاطره های قدیمی مثل تیر به سمت رامپو هجوم میارن
رامپو:بازم میگم نیاز نیست تو دردسر بیوفتین
فوکوزاوا:خودم گفتم کمک میکنم سر حرفم هم هستم
هرچی باشه تو کسیو نداری
رامپو :چرا دارم. فامیل هام.
فوکوزاوا: اونا مراقبت نیستن؟
رامپو:از وقتی بچه بودم باهام کنار نمیومدن فقط پدر و مادرم رو داشتم که دوستم داشتن . به اونا هم سخت گذشت بخاطر داشتن بچه ای مثل من پشت سرشون حرف میزدن
بهم لقب میدادن، عجیب الخلقه، جن زده
هر چی به ذهنشون میرسید( اخی بمیرم )
نمیتونم ازشون انتظار داشته باشم کمکم کنن
فلش بک بچگی رامپو:
_عجیب الخلقه
مامان رامپو :عزیزم یه لحظه گوشاتو بگیر
رامپو دستشو میزاره رو گوشاش
مامان رامپو نفس عمیقی میکشه
خشم سردی تو صورتش معلومه
چطور جرعت کردی بچمو اینجوری صدا کنی¢¢£^^€¢£°=~{{~=£°^£^
(جهت سانسور فوش ها )
یارو سر جاش خشکش میزنه و به غلط کردن میوفته
پایان فلش بک
رامپو ناخوداگاه لبخند میزنه و اشک از چشماش جاری میشه
فوکوزاوا سرشو ناز میکنه
تو ذهن فوکوزاوا:پس همه جا یه مشت حسود پیدا میشن
فوکوزاوا :چیزی خواستی بهم بگو تا حد توان کمکت میکنم
رامپو اشکاش رو با پشت دستش پاک کرد
(خب نمیدونم چی بگم پس فعلا کات)
دو سال بعد
از زبون فوکوزاوا : بعد از اون قضیه ها تصمیم گرفتم رامپو رو به سرپرستی قبول کنم چون اگه کسی پیشش نباشه اصلا اهمیتی به خودش نمیده .
زیاد حرف نمیزنه و اکثرا ناراحت و تنها بنظر میاد. اینجوری پیش بره خسته میشه ، اون نیاز به یه دوست داره ولی چطوری راضیش کنم؟ قبلا که بهش گفتم فقط لبخند زد و گفت: بیخیال
فوکوزاوا میره پیش رامپو میشینه:یکم برو بیرون دور بزن
از زبان نویسنده:رامپو از اونجایی که بیکار بود قبول کرد و رفت توی شهر
از زبون رامپو :قبول کردم ولی خب الان دقیقا قراره چیکار کنم؟ احتمالا چند دقیقه دیگه برگردم
یهو توجهش به یه گربه جلب میشه
میشینه و برا گربه میو میو میکنه( اصلا هم این تیکه از رو زندگی من ساخته نشده)
یهو یه صدای فریاد میشنوه
_جلو پاتو نگاه کن بچه جون !
- ۱.۴k
- ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط