ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺩﻻﻥ ﺭﺍ ﻫﻮﺱ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ

ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺩﻻﻥ ﺭﺍ ﻫﻮﺱ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ

ﺷﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎﺳﺖ،ﺑﻪ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ

ﻫﺮﮔﺰ ﻣﮋﻩ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﻨﻬﺪ ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ

ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩ،ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ

ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﻗﺪﺕ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻧﻨﺸﯿﻨﺪ

ﯾﺎ ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﯿﻨﺪ ﻭ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ؟

ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﯼ ﺍﺷﮏ،ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ

ﻧﺮﮔﺲ ﺷﻮﺩ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ،ﭼﻮ ﺩﺭ ﺁﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ

ﮔﻔﺘﻢ :ﺷﺐ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﯿﺎ،ﻧﺎﺯﮐﻨﺎﻥ،ﮔﻔﺖ

ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ،ﺣﺎﺟﺖ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﺒﺎﺷﺪ