بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم : انتخابات نزدیک است؛ سرنوشت خود و کشورمان را رقم می‌زنیم : لجن‌پراکنی
یادتان هست، مهر علیزاده، با وقاحت تمام به شهید آیت الله رئیسی گفت: آقای رئیسی! شما شش کلاس سواد دارید! و افزود:البته من به سواد حوزوی‌تان احترام می گذارم ولی این برای اداره کشور کافی نیست!
این لجن‌پراکنی در سیما که میلیون‌ها بیننده داشت، در حالی بود که اولاً او می‌دانست، شهید آیت الله رئیسی دکتری دارد و اسناد و فیلم‌های دفاعیه را نیز در اختیار داشت - ثانیاً می‌دانست که اعتبار تحصیلات حوزوی،اگر بیشتراز تحصیلات دانشگاهی نباشد، کمتر نیست - و ثالثاً توجه ندارد که بنیانگذار انقلاب اسلامی که سبب رشد خودش در این نظام شده، حوزوی بودند -و رابعاً تحصیلات حوزوی را برای اداره کشور، ناکافی قلمداد می‌ کند!
لجن‌پراکنی این است که آن آقای معلوم الحال بنویسد: پرده‌های اتاق جلیلی چروک بود-دستش را که بالا برد، زیر بغل کُتش چروک بود - چرا دستش را بالا برد، یک طرف کُتش بالا رفت و ...؟! و عده‌ای بگویند: وی خوب است، اما ظاهرش خوب نیست!
حدادپور جهرمی، عکسی از جلیلی در اتاق خصوصی‌اش و در حال لباس پوشیدن را در کانالش درج کرده و نوشته: به این عکس از جناب جلیلی عزیز دقت بفرمایید - بالاخره جزییات و حتی تناسب رنگ ها هم در تبلیغات مهمه ... پرده‌ها کَنده و خراب و نامرتب،
لباس دارای چروک زیاد مخصوصا کت و کُت نامیزان - کسی که میخاد رییس جمهور باشه، بایستی، تشریفات رو بشناسه و مرتب باشه!
این همان مصداق بارز لجن‌پراکنی، در حد بسیار سخیف می‌باشد. باید پرسید: آیا انتقاد دیگری نداشتی که قابل تأمل و تفکر باشد؟!
از مصادیق دیگر لجن پراکنی این است که بگویند: لجن پراکن معروف، جلیل محبّی، با آن سوابق، مشاور دکتر جلیلی است و جلیلی خودش خوب است، اما مشاورانش بد هستند! و بدین بهانه، علیه وی ضد تبلیغ کنند، در حالی که همه می‌ دانند وی مشاور کیست و چه لجن‌ پراکنی‌های دیگری در فضای مجازی داشته و دارد!
مسأله ما، جلیلی یا قالیباف نیست، بلکه فقط به چند نمونۀ بارز بسنده نمودیم، وگرنه همگان شاهد لجن‌پراکنی‌ها علیه رقبای اصلی در فضای مجازی و سایر جلسات می‌باشند.
اگرچه مقام معظم رهبری، بارها بر اخلاق انتخاباتی و پرهیز از دروغ، تهمت و لجن‌ پراکنی تأکید نمودند، اما می‌دانیم که برخی، هیچ اعتقاد و توجهی به قیامت و پاسخگویی نیز ندارند، چه رسد به اخلاق اسلامی و انسانی!(پایان)( ص 1)