ای خوشا مستانه سر بر آستانَش کِلکِ جان..، پَر سِتانُ دلبر

ای خوشا مستانه سر بر آستانَش کِلکِ جان..، پَر سِتانُ دلبری در کُنجُ غیبِ آن حَرَم هاداشتن!
دل تهی حتّی ز پِی دا خوبُ و زشتِ چرخِ اَخضَر داشتن
نَزد شاهینِ محبّت بی پر و بال آمدن
پیش باز،عشقُ آئین،دین کبوتر داشتن
تنوررا..سوختن..بُگداختن.چون شمع صُلحُ و بزم افروختن رَزمی به هر خونخواه و رَحم،رَجمُ رَدم
تن بیاد روی جانان اَندر آذر خواست تَن
خُتنِ اشک بر آبان را چ لعل پروردن عمقِ بحرخونِ روح...جوی وجِگَر را به اَمانت خواستن
دیده را سوداگر یاقوتِ اَحمر داشتن
هر کجایِ پِرُ تُيِ طِی پَرتوئی.. همچو پروانه کوه.. جان خود را حمّ دانی کوی..محموده یِ بارُ پرمُصفّا..،بر همان..تَک حکم دارِ اَصلَحِ رَب باوزیرَش دستِ پُرّ را باختن...
هر کجا نار است خود را چون سَمندَر داشتن
آب حیوان یافتن بیرنج در ظُلماتِتَن
زان همانان جام تلخان نوشیُ شیرین بر سِکَندر داشتن
از برای نایِ سود، در بهر بی پایانِ علم
بحر عقل را همّانند غَوّاصان، شناور داشتن
گوشوار حکمت اندر گوش جان آویختن
چشم دل را با چراغِ مَه منوّر داشتن
در گلستان هُنر پُر بالُ ..بر همچو نَحل و نخل و سَروَش بارّور
عار از ناچیزیُ..کاجِ بَرگ سَمّ..،اًر اَرُ سایه حتّی نخل بو جَهل داشتن
از مَسّ چَکُشِ دٍل..پُتکِ کاچی ریختن...ساختن با دست دانش دَلقُ کاشی کِیلی زَرِ ناب
اَدَب و علمِ به جان را کیمیائی و همانا کیمیاگر داشتن
عَلمی دارهمچو موران اندر مویِ رَهِ دانشش را همچو سیم و سیمیا خوان داشتن بر دارِهِمّت مانی و توهِی هَمی پُر پاسّپا بر کوسِ خدمت کوفتن چون مگس مسگین عُمر همواره دست شوق بر سر داشتن