بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
به ویژه در این ایّام فاطمیه، شهادت مظلومانه‌ بانوی بزرگ دو عالم، حضرت فاطمه علیها السلام را تسلیت عرض می‌ نمایم و فرصت را برای کمی توجه بیشتر به یک جمله بسیار کوتاه و در عین حال بسیار ژرف و در عین حال بسیار راه‌ گشا در ساختار نظام یک ملت، مغتنم می‌شمارم: جَعَلَ اللهُ ... إطاعَتَنا نِظاما لِلمِلَّةِ - خداوند اطاعت از ما را برای نظم یافتن ملت قرار داد.
نظم :
نظم، یعنی پیوند و ارتباط منطقی، علیمانه، حکیمانه و موزون بین اجزا، برای تحقق هدفی معین. حال خواه این پیوند و ارتباط بین اجزای یک ملکول -یا مولکول باشد، یا بین زمین و سیارات یک کهکشان، یا تمامی کهکشان‌ ها ...، یا بین اجزا و رفتارهای یک آدم با خودش یا با دیگران.
در یک تقسیم بندی کلی، می‌ توانیم عالم هستی و هر چه در آن وجود دارد و اتفاق می‌افتد را از دیدگاه نظم به سه دسته تقسیم کنیم :
یک) - نظم در عالم طبیعت؛
دو)- نظم در عالم ماورای طبیعت غیر مادی؛
سه)- نظم در عالَم روابط اختیاری انسان و جامعه.
نظم موجود در دو عالم اول، نظمی تکوینی است که خالق زمین و آسمان‌ها و هر چه بین آنهاست، آن را بر اساس علم و حکمت خود ایجاد نموده و ربوبیّت می‌نماید. این عوالم و نظم آنها، نه قابل انکار عقلی هستند و نه قابل دخالت بشر؛ و البته نظریه‌ پردازی‌ها نیز اگر مطابق با آن چه هست نباشند، هیچ حقیقتی را تغییر نمی‌دهند. اگر در روزگاری گفتند: زمین مستطیل یا مربع می‌باشد و بعد گفتند که دایره و بیضی می‌باشد، شکل زمین مبتنی بر نظریات آنها تغییر نیافته و همان که بود، هست.
اما در نظم روابط انسان با خودش،جسمش، عقلش، قلبش، نفسش، ذهن و تخیلاتش، اهداف و آمال و برنامه‌هایش و در همین راستا، روابط تک به تک آحاد یک جامعه کوچک با خودش و یا جوامع بزرگتر از خانواده تا مدرسه، روستا، شهر، کشور و جامعه‌ جهانی، وضیعت متفاوت است، چرا که اختیار انسان، تا آنجایی که به او اختیار داده شده، کاملاً مؤثر و تعیین کننده می‌باشد.
نظم ملت : نظم، از یک سو حافظ موجودیت هدفدار است و از سویی دیگر، هموار کننده‌ی راه رسیدن. بنابراین، همانگونه که یک ماده یا یک مصنوع ساخته شده،به نظم خود محتاج است، یک جامعه یا یک ملت نیز محتاج نظمی منطقی، علیمانه، حکیمانه و هدفدار می‌باشد.
اشتراک دوم بین نظم در روابط انسانی و نظم در کائنات این است که هیچ نظمی، به خودی خود پدید نمی‌آید و حتماً از یک سو ایجاد کننده، مدیر، مدبر و محور ناظم می‌خواهد و از سویی دیگر مستلزم تبعیت اجزا از آن ناظم می‌باشد؛ وگرنه نظم به هم می‌ریزد.(ادامه دارد...)