بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم : حضرت امام سجاد علیه السلام - صحیفۀ سجادیه، دعای سیزدهم :
دعا به هنگام ناتوانی :
1- اگر چه خداوند متعال، در همه احوال ربّ العالمین می باشد، اما انسان بیشتر به هنگام درک ناتوانی، او را می خواند و از او میخواهد.
گاه و به ویژه در امور ساده یا مهم روزمره، انسان گمان می کند که خودش می تواند کارهایی را به انجام رساند و نیاز هایی از خود یا دیگران را مرتفع سازد؛ گاه گمان دارد که از امکانات و لوازم لازم برای تحقق خواستهاش برخوردار می باشد؛ و گاه گمان دارد که دیگران در کمک به او مستقل و توانمند میباشند، در حالی که آنها نیز خودشان محتاج اویند.
اما، هنگامی که انسان مستأصل می شود، در استفاده از امکانات و راه کارهای خودش به بنبست میرسد و متوجه میشود که از دیگران نیز کاری ساخته نیست، مضطر میگردد و او را میخواند و اذعان مینماید که بنبست رسیدهام و کاری از من یا دیگران ساخته نیست.
2- در این دعا، اذعان می نمایی که درخواست حاجت از غیر تو لغزشی است از لغزشهای خطاکاران و افتادنی است از افتادنهای گناهکاران؛ چرا که همگان محتاج و فقیر درگاه اویند و آوردن حاجت، نزد کسی که خودش نیازمند است، و خواستن از کسی که خودش هم ندارد، رویکرد و کاری پوچ و باطل میباشد!
3- اما، دعا کننده باید بداند که همین مقدار توجه و بازگشت به سوی خدا و درخواست از او نیز از تعقل، هوش، زیرکی، ایمان و اخلاص خودش نمی باشد، بلکه به لطف خدا از خواب غفلت بیدار شده است و از افتادن به پرتگاههای شرک و هلاکت، نجات یافته است.
4- نکتهای که در دعا و اجابت آن بسیار مهم و کارساز می باشد، اولاً شوق و رغبت به خواندن و خواستن از خداوند منّان میباشد، و ثانیاً اطمینان داشته باشد که باریتعالی، دعای او را می شوند - خیرش را میخواهد - حاجت را با اعطای آن چه خواسته شده، یا با رفع نیاز، به وقتش برآورده میسازد - و بندگان دعای کنندۀ خودش را بسیار دوست دارد.
5- دعا کننده، توجه دارد که به خاطر ضعف، نقص، و ناتوانی هایش، کمترین و کوچکترین نیازهایش نیز بسیار بزرگ و ضروری میباشند، چنان که به نفس کشیدن، خوردن، آشامیدن، دیدن، راه رفتن و سایر امور روزمره نیزنیازمبرم دارد؛ اما،هیچ خواستهای، هر چقدر هم بزرگ باشند، نزد خالق، مالک و ربّ العالمین، نه تنها بزرگ نمیباشد، بلکه ناچیز و بیمقدار است.(ادامه دارد...)
قسمت سوم : حضرت امام سجاد علیه السلام - صحیفۀ سجادیه، دعای سیزدهم :
دعا به هنگام ناتوانی :
1- اگر چه خداوند متعال، در همه احوال ربّ العالمین می باشد، اما انسان بیشتر به هنگام درک ناتوانی، او را می خواند و از او میخواهد.
گاه و به ویژه در امور ساده یا مهم روزمره، انسان گمان می کند که خودش می تواند کارهایی را به انجام رساند و نیاز هایی از خود یا دیگران را مرتفع سازد؛ گاه گمان دارد که از امکانات و لوازم لازم برای تحقق خواستهاش برخوردار می باشد؛ و گاه گمان دارد که دیگران در کمک به او مستقل و توانمند میباشند، در حالی که آنها نیز خودشان محتاج اویند.
اما، هنگامی که انسان مستأصل می شود، در استفاده از امکانات و راه کارهای خودش به بنبست میرسد و متوجه میشود که از دیگران نیز کاری ساخته نیست، مضطر میگردد و او را میخواند و اذعان مینماید که بنبست رسیدهام و کاری از من یا دیگران ساخته نیست.
2- در این دعا، اذعان می نمایی که درخواست حاجت از غیر تو لغزشی است از لغزشهای خطاکاران و افتادنی است از افتادنهای گناهکاران؛ چرا که همگان محتاج و فقیر درگاه اویند و آوردن حاجت، نزد کسی که خودش نیازمند است، و خواستن از کسی که خودش هم ندارد، رویکرد و کاری پوچ و باطل میباشد!
3- اما، دعا کننده باید بداند که همین مقدار توجه و بازگشت به سوی خدا و درخواست از او نیز از تعقل، هوش، زیرکی، ایمان و اخلاص خودش نمی باشد، بلکه به لطف خدا از خواب غفلت بیدار شده است و از افتادن به پرتگاههای شرک و هلاکت، نجات یافته است.
4- نکتهای که در دعا و اجابت آن بسیار مهم و کارساز می باشد، اولاً شوق و رغبت به خواندن و خواستن از خداوند منّان میباشد، و ثانیاً اطمینان داشته باشد که باریتعالی، دعای او را می شوند - خیرش را میخواهد - حاجت را با اعطای آن چه خواسته شده، یا با رفع نیاز، به وقتش برآورده میسازد - و بندگان دعای کنندۀ خودش را بسیار دوست دارد.
5- دعا کننده، توجه دارد که به خاطر ضعف، نقص، و ناتوانی هایش، کمترین و کوچکترین نیازهایش نیز بسیار بزرگ و ضروری میباشند، چنان که به نفس کشیدن، خوردن، آشامیدن، دیدن، راه رفتن و سایر امور روزمره نیزنیازمبرم دارد؛ اما،هیچ خواستهای، هر چقدر هم بزرگ باشند، نزد خالق، مالک و ربّ العالمین، نه تنها بزرگ نمیباشد، بلکه ناچیز و بیمقدار است.(ادامه دارد...)
- ۱۲۲
- ۲۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط