بلوچستان - روستای هیت

بلوچستان - روستای هیت
از مکان و مسکن و مأوای حاصلخیز او / از کویر و ساحل بحر عمان گویم سخن

از فراز کوه تفتان ، اژدهای آتشین / سرد و آرام با دلی آتشفشان گویم سخن

من ز بزمان و شکار و صید و آب معدنش / از جبال زنده سر بر کهکشان گویم سخن

از دیار پیپ ، فنوج ، آزباگ و کوه سفید / معدن نفت ، طلا و برلیان گویم سخن

من ز بنت میر قنبر ، نیکشهر و قصر قند / من از ان پاینده مرد جاودان گویم سخن

زان همه آب روان ملک بمپور بحرگون / بس لطیف و نرم مثل پرنیان گویم سخن

ارض حاصلخیز و آن رودخانه پربرکتش / غله را انبار همچون سیستان گویم سخن

بخش سربازم بهشت خطه زرخیز من / باغهای سبز آن، چون بوستان گویم سخن

از دیار پیشین وخاک زر باهوکلات / من ز خاکی که نباشد مثل آن گویم سخن

چابهار و بندر آزاد و بحر پر خروش / از کنارک این دیار مرزبان گویم سخن

از سفالکاران سرباز وسراوان سر فراز / مردمان بی ریا وکاردان گویم سخن

از دلاور مردم سرحد ، خاش و زاهدان / از برای خاک میهن جانفشان گویم سخن

ازجنوب شرق ایران از هوای گرم گرم/چون دل این مردم خونگرممان گویم سخن

مسکنم ، تاریخ گوید ساحل بحر خزر / چون همان دریادلان قهرمان گویم سخن

سامی ام گویند ، اما آریائی زاده ام / بازبان آریائی همچنان گویم سخن

سرزمینم راعرب خواند، مکا با ضم میم/وز مکوران خاک پاک مکران گویم سخن

تازیان را چ نباشد، نام من گوید بلوش/این چنین اسمی ز تورات زمان گویم سخن

هموطن با ضم ب گوید ، بلوچ نام مرا / من به فتح ب و لام عیان گویم سخن

پاکزاد فردوسی درشاهنامه، ازکوچ بلوچ / ذکر خیری کرده،من از این وآن گویم سخن

شاعر طوسم ، سگالنده همی خوان مرا / با عدوی خاک میهن از تئان گویم سخن

سرز راه خاک موطن،کی کنم هرگز دریغ / عرصه پیکار را چون قهرمان گویم سخن

کیش من اسلام می باشد ، زبانم آریا / رایت اسلام را چون پاسبان گویم سخن

هنگ جمازم بود، نقش ستون بیستون / من زدور داریوش و آن زمان گویم سخن

دفن شد در زیر خاکم لشکر اسکندری / از نبرد و کارزار بی امان گویم سخن

زیر پایم فرش کردم لشکر،حجاج را / آنچنانکه برگ ریزد در خزان گویم سخن

لشکرصفاریان را در سراوان،شهر جالق/کرده ام تدفین،من از ان مکان گویم سخن

از جدال تن به تن با پیر استعمار ، من / از بلوچ ، چاه تمین و زاهدان گویم سخن

دیلمی ها لشکری از قوم من در فوج خود/داشتند ، زان لشکر پیل دمان گویم سخن

از جلال الدین خوارزمی، با قوم مغول/ من حمایت کرده ام تا پای جان گویم سخن

از شکست گنجعلی ، والی شاه عباس ، من / با تو از شمس بلوچ پهلوا ن گویم سخن

نارواها دیدم از قوم مغول ، بی حد من / از جفا و جورشان، من با فغان گویم سخن

دفع شر اشرف افغان را ، در کوه سفید / من نمودم مثل آن شیر ژیان گویم سخن

از جفا خوردم اگر آن سیب زهر آلوده را / از امیر غزنوی ، در اصفهان گویم سخن

کشتن نادر ، سپس تا عهد شاهان قجر /داد خود بگرفته ام ، از دشمنان گویم سخن

قلعه بمپور ، کو ساید سرش بر کهکشان /هر ستون را بود ، صد داستان گویم سخن

تازیانه خورده ام ، از دشمنان بسیار من /از نشان ظلمشان ، بر پشت جان گویم سخن

باز کرد یوغ اسارت ، انقلاب / با سپاس زان ، خدای لامکان گویم سخن

سخت بیزارم من ، از کار خلاف و هرزگی/ مرد کارم ، از برای آب و نان گویم سخن

سرزمینم مستعد ، و مردمانم با هنر / با مردمان دنیا ، همزبان گویم سخن

گر بود ابزار کارم ، در امور صنعتی / در جوار ، ملک چین واصفهان گویم سخن

دختران با هنر ، گلدوز و سوزن کار من/ منحصر تنها به فرد ، از کارشان گویم سخن

رودهای دامن ، بمپور ، سرباز و نهنگ / جاریند ، افسوس من تشنه لبان گویم سخن

قلعه پهره ، که از قاجار باشد یادگار / از بن این برج ، عهد باستان گویم سخن

قادر ، اندر بارگاه موطن آزادگان / با سری تسلیم ، بر این آستان گویم سخن


#ما_ایرانی_هستیم