من همی دارم سخن با تو ؛ فقط با تو.......!

من همی دارم سخن با تو ؛ فقط با تو.......!

نه کس خواهم که گوشش بر در دیوار دل باشد....
نه کس خواهم که گوید با تو خواهد بود....!
بیا خواهم سخن گفتن ز تنهایی ، ز بی تابی.......
چه گویم.....؟ از کجا گویم.....؟
مگر در این زمان جایی برای درد دل گفتن به جا مانده.....؟
مگر با هر کسی شاید زبان دل....
نمی دانم چرا ؟ با تو همی گویم : چرا....؟
مگر عشق و صداقت از میان مردمان این دیار پر تلاطم رخت بر بسته.....؟
که همچون مار بر دور عزیزان چنبری از کینه و ماتم گرفته.....؟
دل من.....! ای تو همراه تمام سختی دوران تنهایی.....!
ای تو همراز تمام حرفهای پر ز تنهایی.....!
تو خود گو ، تو خود گو.........
چرا نداری فرصتی یا مهلتی.....؟
چرا هیچت نمی خوانند.....؟!
چرا پیشت نمی مانند.....؟!
نگویم بیش از این جانا......!
نگویم تا تو هم پیش خودت.....
باز به امید کسی باشی.....
که در نزد تو آسوده نشیند.......
که در پیش تو از رفتن نگوید.....
که اری یار با عشق و صفا باشد....
که همراه تو تا اخر دنیا به جا ماند.....
تا نگویی با من اری ، من همی فهمیده ام چرا گویند دنیا 2 روزی بیش نیست.....!
چون که هر کس را بداری دوست از روی صداقت......
به تو گوید......

که من تا اخر دنیا ، نخواهم رفت از برت جانا ...... !!