آه ای دل ،

آه ای دل ،

من همی دارم سخن با تو ؛ فقط با تو !

نه کس خواهم که گوشش بر در دیوار دل باشد

نه کس خواهم که گوید با تو خواهد بود !



بیا خواهم سخن گفتن ز تنهایی ، ز بی تابی

چه گویم ؟ از کجا گویم ؟



مگر در این زمان جایی برای درد دل گفتن به جا مانده ؟

مگر با هر کسی شاید زبان دل


نمی دانم چرا ؟ با تو همی گویم : چرا ؟

مگر عشق و صداقت از میان مردمان این دیار پر تلاطم رخت بر بسته ؟

که همچون مار بر دور عزیزان چنبری از کینه و ماتم گرفته ؟



دل من ! ای تو همراه تمام سختی دوران تنهایی !

ای تو همراز تمام حرفهای پر ز تنهایی !

تو خود گو ، تو خود گو



چرا نداری فرصتی یا مهلتی !؟

چرا هیچت نمی خوانند ؟!


چرا پیشت نمی مانند ؟!



نگویم بیش از این ،

جانا ! نگویم تا تو هم پیش خودت ،

باز به امید کسی باشی

که در نزد تو آسوده نشیند

که در پیش تو از رفتن نگوید

که آری یار با عشق و صفا باشد

که همراه تو تا آخر دنیا به جا ماند

تا نگویی با من آری ، من همی فهمیده ام چرا گویند دنیا 2 روزی بیش نیست !

چون که هر کس را بداری دوست از روی صداقت

به تو گوید

که من تا آخر دنیا ، نخواهم رفت از برت جانا ...... !!