پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‏ ترین مهربانی

پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‏ ترین مهربانی
عالم، در آینه چشمان مردانه‏ ات، کودکی‏ هایم را بدرقه کرد، تا امروز به معنای تو برسم.
می‏خواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان، پنهانی، غصه‏ هایی را خوردی که مال تو نبودند.

ببخش اگر ناخن‏های ضرب‏ دیده ‏ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛ اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمده‏ ام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای مزارت‏ات بزنم. سایه ‏ات را نمی بینم ولی همیشه در قلب منی ای پدرم