آمدمت که بنگرم، باز نظر به خود کنم

آمدمت که بنگرم، باز نظر به خود کنم
سیر نمی‌شود نظر، بس که لطیف منظری

گفتم اگر نبینمت، مِهر فرامشم شود
می‌روی و مقابلی، غایب و در تصوری