زندگی ما آدم ها پر از کلمه ی ای کاش است. ای کاش چند سال ز

زندگی ما آدم ها پر از کلمه ی ای کاش است. ای کاش چند سال زودتر به دنیا می آمدم. ای کاش دانشگاه قبول می شدم. ای کاش فلان ماشین یا فلان خونه مال من بود. ای کاش وزنم کمی بیشتر یا کمی کمتر بود. ای کاش قدم کمی بلندتر یا کمی کوتاه تر بود. ای کاش آن روز یادم نرفته بود در خانه را قفل کنم. ای کاش عینکی نبودم. ای کاش به حرف هاش گوش می کردم. ای کاش به روزهای خوش کودکی بر می گشتم. ای کاش برای ماندنم کمی اصرار می کرد. ای کاش مادربزرگم هنوز زنده بود تا دستانش را ببوسم. ای کاش ... ای کاش... ای کاش در لحظه های کوچک و بزرگ زندگی کسی بود که راه را نشان ما می داد و «ای کاش» برای همیشه از تمام فرهنگ نامه های جهان حذف می شد. آن وقت دنیا، بدون حسرت ما چیزی کم داشت. اگر دلت خوش باشد، اگر ساده خوشحال شوی و ساده تر از آن دلی را شاد کنی «ای کاش» ها تبعید می شوند به جایی که دیگر نتوانند بغض هیچ آرزویی را بشکنند حتی آنجایی که می گویی: ای کاش برگردد...