بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت اول :
از این می‌گویندها، بسیار است که اگر بخواهید خود را مخاطب آنها قرار دهید، عمر شریف بر باد می‌رود، و اگر منفعل شده و اثر بپذیرید نیز عقلانیت، جایش را به دهن‌بینی، سطح‌نگرانی و خرافه‌ گرایی می‌دهد!
در کدام برهه‌ تاریخ باستان، ایرانی‌های به هنگام تولد فرزند، چنین عمل نیکویی انجام می‌دادند و درختی می‌کاشتند؟ چه کار خوبی می‌کردند، ای کاش همچنان ادامه می‌دانند. اسلام نه تنها مانع از تداوم سنت‌های حسنه در میان اقوام و ملیت‌ها نگردیده، بلکه به تداوم آن تشویق هم می‌نماید.
اگر این کار نیکو، سنت ایرانیان بود، چرا ترک کردند؟! آیا اسلام مزاحم‌شان شده بود؟! به کدام سند؟! پس چرا چهارشنبه سوری را ترک نکردند، در حالی که با عقل سالم و دین خدا، منافات دارد؟!
مگر اسلام فرموده است که دیگر درخت نکارید و به جایش گوسفندی را عقیقه کنید؟!هر کسی اکنون نیز می‌تواند، به هر دلیل و بهانه‌ای، و حتی بدون مناسبت، درختی بکارد.
گوشت حیواناتی چون گوسفند و گاو، از مهم‌ترین منابع تغذیه‌ی نوع بشر می‌ باشد، بنابراین در هر ساعت، صدها هزار گاو و گوسفند به قول شما زبان بسته، برای کباب کردن یا تهیه‌ خوراک‌ های گوناگون، کشته می‌شوند. حال مردم برای تأمین آن چه کنند، بروند درخت بکارند؟! یا فقط عقیقه را چون یک دستور دینی است ترک کنند و به جایش درخت بکارند؟!
نکته : بنابراین دقت نمایید که هدف از این شایعات و شبهات، نه پرورش و کشتار چهار پایان- دامداری و پرندگان، خزندگان و ماهیان دریایی است و نه درخت‌کاری، کشاورزی و زراعت؛ بلکه از یک سو ضد تبلیغ علیه اسلام، باعوامفریبی می‌باشد و از سوی دیگر، جایگزین سازی برای احکام الهی- یعنی: این به جای آنهای من درآوردی!سخن از ایرانی‌های قدیم و جدید نیز بهانه است، برای تحریک حس ناسیونالیستی و ارجح نشان دادن قومیت به دین الهی!وگرنه کسی مانع ایرانیان نشد و نمی‌ گردد که هنگام تولد فرزند، درخت نیز بکارند.
اهمیت درختکاری دراسلام:اگر بخواهیم فقط احادیث مربوط به اهمیت درخت کاری و سفارش به کشاورزی، زراعت و دامپروری را بنویسم، خودش یک کتاب قطور می‌شود.
درختکاری، نه تنها در اسلام عزیز بسیار توصیه شده، بلکه اگر در راه خدا باشد، از عبادات بسیار ارزشمند، مقبول و باقیات الصالحات قلمداد شده است.
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله، درختکاری را از مصادیق صدقه جاریه شمرده و فرمودند: مسلمانی نیست که درختی بکارد یا زراعتی انجام بدهد که انسان یا پرنده یا چارپایانی از آن تغذیه کنند، مگر آنکه برای او صدقه‌ای شمرده شود.(مستدرک الوسائل جلد 13ص 460)(ادامه دارد...)