نقد نمایش استاد نوروز پینه دوز

استاد نوروز پینه دوز به کارگردانی عباس فخری در مجموعه فرهنگی هنری فرشچیان اصفهان تا 11 بهمن 1402 ساعت 20:00 به روی صحنه می‌رود. ابتدا باید به این نکته مهم اشاره کنم که ما وقتی از نمایش در ایران حرف می‌زنیم به دنبال چنین مولفه‌هایی در تعابیر داستانی می‌گردیم و باید و حتما به این گونه نمایش‌ها بهای بیشتری نسبت به دیگر آثاری که علاوه‌بر اجرای بسیار ضعیف ربطی به فرهنگ ایرانی ندارند، دهیم. جدای از این‌که اسدالله اسدی دراماتورژ این این اثر بوده و ردپای او به شدت در اجرا دیده می‌شود باید این اعتراف را بکنم که طراحی صحنه، لباس، اجرای بازیگران و هماهنگی ریتمیک با موسیقی از ویژگی‌هایی است که هیچ بیننده تئاتری از آن نمی‌تواند به سادگی عبور کند. نمایشی که سعی نکرده از مک دونا، برشت، اشمیت، پیتر بروک، بکت و... مایه بگذارد و تماما دغدغه‌ی ایرانیزه کردن یک محصول تئاتری به مخاطب را دارد. در طی اجرا بارها بازیگران بینندگان را به همراهی با موسیقی و ریتم داستان دعوت می‌کنند و این خودش یک نوع فاصله‌گذاری برشتی است که نشان می‌دهد تئاتر ایران حتی قبل از او، در هنر تعزیه، هم برای مخاطب دغدغه داشته. اصلا در نظر نمی‌گیرم که این نمایشنامه قبلا چند بار به روی صحنه رفته است اما این مهم را باید در نظر گرفت که وقتی این نمایش در اصفهان نام رضا ارحام صدر را زنده نگاه می‌دارد و به زبان امروزی بینندگان آشنا است، اشاره به وقتی پیرزن جمله معروف تبلیغاتی برای عطر در اینستاگرام را می‌گوید، نیازی به تبلیغات بد باب شده از نوع گزارش گرفتن از این و اون که در رو دربایستی مجبور به تعریف از کار می‌شوند ندارد. ما نمایشی می‌بینیم که قصه دارد و بالاتر از آن قصه‌اش زبان زنان این سرزمین را بلد است و...
برای مطالعه متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
longtake.ir/?p=24164