به هوای تو دلم بال و پرش را نشکست

به هوای تو دلم بال و پرش را نشکست/
پر زد و باز در آن کنج، کنار تو نشست/
جگرش آب شد از بس ز غمت می‌نالد/
جز تو ای ماه به جز غم چه کسی یارش هست/
در فراق تو که دلداه و دلدار منی/
همه رگهای مرا معجزه‌ی غصه گسست/
کاش بودی و مرا مونس و یارم بودی/
که به غیر از تو کسی عهد نپایید و نبست/
آه از این شهر پر آشوب از این احوالش/
ماتم از گردنه شورید و ره بختش بست/
نفس «قطره» که با عشق تو آمیخت سحر/
نغمه ‌ی ناز تو بشنیدم و باز دل زار شکست/

قطره