(آبی ترین خیال)

می‌نشست روبه‌روی پنجره‌ای که رو به دریا باز می‌شد. هر روز، در همان ساعت، میان هجوم نور و سایه، چشم‌هایش را به افق می‌دوخت؛ جایی که آسمان و دریا همدیگر را در آغوش می‌کشیدند.

او همیشه از رنگ آبی می‌نوشت.
در دفترهایی که هر خطش، رازهای نگفته‌اش بودند.

"آبی یعنی تو..."
می‌نوشت،
"آبی یعنی همون لحظه‌ای که نگام کردی و همه‌چی آروم شد."

نمی‌دانست چرا وقتی به او فکر می‌کرد، آبی در ذهنش جان می‌گرفت.
نه سرخِ شور، نه سبزِ امید...
فقط آبی.
شبیه چشم‌هایی که از جنس دریا بودند
یا لبخندی که از دلِ آسمان افتاده بود.

او زیبا بود.
اما نه از آن زیبایی‌هایی که چشم را خیره می‌کند؛
بلکه از آن‌ها که دل را آرام می‌سازد.

زیبایی‌اش مثل رنگ آبی بود:
گاهی آرام،
گاهی عمیق،
و گاهی آن‌قدر بی‌نهایت که نمی‌شد نزدیک شد...

و او، هر روز با دلِ تنگش، روبه‌روی همان پنجره، با واژه‌ها آبی می‌نوشت.
شاید روزی کسی بخواند
و بفهمد...
که «تو زیبایی مثل رنگ آبی» یعنی دوستت دارد،
بدون آن‌که جرات گفته شدن داشته باشد.

به قلم زویی★