عاشقانه های شبنم

و پاییز
مثل بغضی‌ست کهنه
پشت پلک‌های خیس آسمان..
مثل خداحافظیِ تلخی که
هیچ‌وقت به آن عادت نمی‌کنی..
مثل نامه‌ای که نوشته شد،
اما هرگز به مقصد نرسید..
پاییز، شبیه آدم‌هایی‌ست
که آرام‌آرام از زندگی‌ات می‌روند؛
بی‌آنکه صدایشان دربیاید،
بی‌آنکه فرصتی برای ماندن بخواهند..
فقط یک روز چشم باز می‌کنی
و می‌بینی تمامِ آنچه دوستش داشتی
مثل برگ‌های زرد
از شاخه‌ی زندگی‌ات افتاده است..
و چه تلخ است
که پاییز با تمام زیبایی‌اش
شبیه بعضی خاطرات است؛
از دور تماشایی،
از نزدیک پُر از درد...