ﺩﻟﻮﺍﭘﺲِ ﻏﺮﺑﺖِ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺵ

ﺩﻟﻮﺍﭘﺲِ ﻏﺮﺑﺖِ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺵ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺎﺭ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ
ﻋﺎﺩﺕِ ﺩﯾﺮﯾﻨﻪﺍﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﯿﺴﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ
ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼِ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﻣﯽﺩﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﺳﺮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺩِ ﺑﯿﮑﺴﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰﺷﺎﻥ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻨﺪ
ﺩﻟﻮﺍﭘﺲِ ﻏﺮﺑﺖِ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺵ
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮﯾﻦﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ
ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ... ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺭﺍﻫﯽِ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ
ﺑﯿﺎ ..